Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Seni yoktan var edip yaratan,
kâinatı müştemilatı ile emrine veren,
sonsuz nimetleri ile seni sevdiğini gösteren,
Rabbine karşı elinden geldiği kadar şükür ve ibadet yapmaya çalış.

İbadet yap ki,

Allah’ım!
Azgın nefsimin, aldatıcı şeytanın, aldanmış ve aldatmayı kendisine vazife gibi kabullenmiş hemcinslerimin,

Gafleti lezzet, zilleti izzet zan eden, hissiyatımın,

Aldanmasından, aldatmasından, yanılmasından,

Evet,
hepimiz dünya hanında misafir,
ahiret yolunda yolcuyuz!

Fakat,
dünyada mal sahibi,

AKLIN NURU FÜNUNU MEDENİYE,
KALBİN ZİYASI ULUMU DİNİYEDİR. (Üs.B.S.Nursi.)

Kalpler ulumu diniyenin ziyasından ve muhabbetinden mahrum kaldığındandır ki, haset ateşine yanmaktadır.

Akıllar teknolojik buluşların şımarıklığı ile firavunluk iddiasının bencilliği ile etrafa ZULUM VE ZULMAT saçıyor.

Ne güzeldir Allah’ım, Sana kul olabilmek.
Müminlik şuuruyla, sözünde durabilmek.
Sarılarak Kura-ana, kurtulup dalaletten,
Saadet sahiline, selamet varabilmek.

Ne saadet Allah’ım, her yerde seni bilmek.

Kalp aynası parlasın,
Nurlansın, cümle alem,
Nefsini azdırma ki,
Hayat dolmasın elem.

Geliş kapın kapalı,

Suç benim, Suçlu benim.
Taş kesilmiş bedenim.
Şaşırdım ne yapayım,
Çaresiz kalan benim.

Bir labirent, bedenim,

Gurur, kibir, azamet,
İlah olana yarar.

Aciz olan bir kulda,
Bu sıfatlar ne arar.

Hayat bir süreçtir, her anı farklı,
Her etap, bir biri, içinde saklı,
Farklı düşünceler, hepside haklı.
Başı meçhul, sonu mevhum yol.

Ölüm yok oluyor, ölünce meğer,

Sıkıldım hayatın zorluklarından.
Yaşamak bumudur bilemiyorum.
Gözlerim umutsuz bir arayışta,
Aradığım şeyi bulamıyorum.

Manasız geliyor, geliş gidişler.