Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Uzak olsa da zatına, bu fani bedenim.
Her an seninledir inan, şu yaralı yüreğim.
Kutlu davanın uğruna, ben canımı vereyim.
Özlüyorum, özlüyorum Seni, Ya Muhammed. (Sav.)

Ne günler hasretini dindirdi, ne de aylar,

İnsan bir mikrobun karşısında aciz,
bir nefeslik havaya muhtaç, ölüme mahkum iken;

hala kendisini ölümsüz,
bütün zorlukları yenebilecek kadar güçlü,
dünya ve içindekilere de sahip zannetmenin cehaletinden kurtulamıyor.

Hayatın devam ve lezzeti için, kainatta cebri, fıtri (doğal) olarak taavvun (yardımlaşmak) ve bir birinin ihtiyacına cevap vermek var.

Fakat bu hissi muavenetin bir cebrisi (doğal olanı) bir de iradisi (istege bağlı olanı) var.

Akıl ve irade, nefis yani EGO verilmemiş mahlukata, bir nebze insan da dahil olmak üzere hayatın devamı adına cebri olarak yardımlaşma hissi verilmiştir.

ÇOK ÖZLEMEKTE

Güneş doğuyor artık, saklansın yarasalar,
Hak ve adalet galip, bak zalimler yastalar.
Gözleri yolda bekler, tüm garipler hastalar,

Cehli derdim,
Bi deva eder beni,
Naçarım aşkı derdinle,
Her an feryad eylerim.

Ey mah, kesme selam,

İçinde var iken ebed duygusu,
Olamaz mü-minin, ölüm korkusu,
Allah’a imandır, yolun doğrusu,
Mü-mince yaşamak yaraşır sana.

Hafıza kaydeder, her amelini,

Karanlık koyulaştı, sabah artık yakındır.
Yatan bahtını sende, gayret ette uyandır.
Ciğer suz bu acı hal, yarınlara destandır.
Sabret ey Filistinlim, sabret zafer senindir.

Zulüm kalmaz kimseye, tarihe bakmazmısın?

Gerçek aşkı bilenlere,
Sevgiye can verenlere,
Hakkı iyan, görenlere,
Selamım var, selamım var.

Derdi, derde, derman bilip,

Namazını kılan dosta,
Her olay görünür hoşça,
Dilleri olsa da Rusça,
Hakka kula selam olsun.

İnsan acze mahkûm, fakra müptela,
Hayat elem dolu, yaşamak bela.
Uzaya uçsan da, ölüm var hala,
Ölüme çare yok, secdeden başka.

Bu hayata anlam, kazandırmalı,