Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Ey nadan nefsim.
Ve Ey benim gibi asi bir nefis taşıyan Dost.

Başını döndüren,
Bakışını bulandıran,
Gerçek geleceğini unutturan,

İnsanın, şeklen insan olamadığını!

Çevremizin insan görünümlü kalabalıklar tarafından kuşatmış olmasına rağmen;

düşünce ve davranışlarındaki tutarsızlıklar ile hayvanları bile iğrendiren, mahiyeti meçhul mahlûkların varlığı, tereddüde mahal bırakmayan bir gerçek olarak her aklı selim tarafından görülmektedir.

Sesin tonu, sözün tarzı,
kişinin kimlik ve karakterinin aynasıdır.

İnsan ağzını açınca,
sanki yüzündeki maskesini çıkarmış gibi olur.

Hayat,
dar açıdan bakanalar için trajedi,
geniş açıdan bakanlar için isterse komedi olsun.

SONU DÜŞÜNÜLMEDEN YAŞANIYORSA;
ANLAMSIZ BİR ALDANIŞTAN BAŞKA BİR ŞEY DEĞİLDİR.

Kin kalplere hakim, mahkum muhabbet.
Biter mi bu zulüm, inmezse rahmet.
Boş durma gayret et, sonuca sabret.
Gayret et yarınlar, güzel olacak.

Semadan iner mi, melek ordusu?

Gülmeyi unuttum, gittin gideli.
İçimi hasretin, yakıyor gülüm.
Acıyla yaşamak, aşkın bedeli,
Ölümü beklerim, gelmiyor gülüm.

Hala evimizden, kokun geliyor,

Hayat!
Bir meçhul,
Başı, bilinmez,
Sonu görülmez.
Bin bir sıkıntı,
Yok ki hiç rahat.

Hayat,
Bir yalan,
Bir aldanış mı?

Ömür ne?
Zaman,

Evet.
Hayat geçmişin bilgi birikimi,
geleceğin umut ve hayallerinden ibarettir.

Gerçek gelecek ise,
Kabir kapısından geçip varacağımız ebedi hayatımız olsa gerek.

Jeolog, biyolog vs. yer ve anatomi bilim adamlarını bilemem ama düz mantık düşünen bir vatandaş olarak canlısı, cansızı, büyüğü, küçüğü, akıllısı, akılsızı ile bence bütün yaratıklar üçe guruba ayrılmalıdır.

Biri;
Varlık âleminin yaratılmasına sebep teşkil eden ve yaratılış amacı doğrultusunda yaşatılan varlıklar.

Diğer ikisi;