Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

1969 yılının Nobel ödülünü Samuel BECKETT kazanır.Bilgi verilmek için evi aranır.Telefonun öteki ucundaki eşinin verdiği yanıt şaşırtıcıdır :
-Felaketlerin en büyüğü!
.
İşlenmemiş bir suçtur,der her sanat yapıtı için Theodor Adomo (1903-1969) Suç,sözcüğünün böyle bir anlamı vereceğini hiç düşünmemiştim.
Daha iyi anlıyor insan, Nazım’ın yurduna hasret kalma cezasına neden çarptırılmış olduğunu.
.

sus bee, diyor birisi
susuyorum.

bu kez biz susacağız , gölgelerimize devredeceğiz sözlerimizi.
durmaksızın el edecekler yıldızlara kediler.

dilediğin zamanlarda 'seni sevmiyorum' de bana
kimileyin aşkta böyle uçurumlar olur


karnım ağrısa da ince ince
sana yine çiçek taşırım şiirlerimle ay ışığında

bir ressam olur muyum zamanın ve mekanın
büyüsüne kilitlenebilsem


öykünerek
içselleştirerek

ve göçmeyen güzellikler ,susayışlar
gerilmiş zemberekler aynı atardamarlardan
o yakın gelişlerden
doğar her şey birden
güz’de gül gecede ay doğar
düşmez an’ın görkemi gönüllerden

Bazen sokakları karıştırılmış
Şehirlere benzer aşk.
Hangi gruptan olduğu
anlaşılamayan kan damlalarıyla

bir bulut söküp taşıyor başka bir buluta
bir yıldıza yakalandım mı gecelerce bocalıyorum


harmanlanıyorum siren seslerinde

geri durma bari
neredeysen yetiş ,çağrı almadan koşar adım
adın önemli değil
ne var ne yok bütün sıkıntıları omuzlayıp
gönlümün ,iki gözümün ve yüreğimin tüm
öykülerinde izini kaybettirmeden içimdeki yankı…

Hadi en acı olanına şerefe

Bildiğimiz dönencelerden değildi bu kez
Rotaya uysak kendi kuyum
Katlanmak gerek desem ölüm
Kerpetenle kanıttırmak içinse geç

duvardan nasıl düştüğüne
basıyor kahkahayı koca taş

kuş tüyü vantilatör arıyor serinlemeye
öğüt veriyor salıncağa yel
bir bobin sesi