Ne Garip Degil Mi Şiiri - Ahmet Özen

Ne garip, değil mi?
Tükenen bir ümidin arkasında
yapayalnız kalmak…
Bir daha hiçbir şansın olmayacağını bilmek,
yarım kalmış hayallerin bile
bir daha tamamlanamayacağını anlamak…
Ne garip, değil mi?

Gözlerimi senden alamazken,
sözlerinin kulaklarımdan uzak kalması…
sen sustukça içimde büyüyen
o söylenmemiş sözlerin
en çok da benim canımı yakması…
Belkide insanın en çok duyduğu
sözler değil,
hiç söylenmeyen sözler yaralıyor.
Ben, sustuğun her yerde
kendimi biraz daha kaybettim.
Sırtımda görünmeyen bir hançerle
yürüdüm Ve sonunda anladım;
bazı insanlar gitmez…
Ama bıraktıkları boşlukta
insan kendini kaybeder.
Sen sustun…
Ben içimde binlerce kez sana veda ettim.
Ne garip. ne garip değil mi

Her dalışımda aklımdan çıkmayan sen,
her söylemimde adını zikreden ben…
Ne suretin var gözlerimin önünde,
ne de seni anan bir söz dilimin ucunda.
İnsanın içinden gelmeyince
ne söyleniyor adın,
ne de susuşlarda yankılanıyor sesin.
Yıllardır hasret kaldığın bir alışkanlıktan
uzak durmak ne garip…
Bir zamanlar içimde kendiliğinden büyüyen
o “sen” duygusunun,
şimdi benden bile habersiz kalması…
Ne garip değil mi?