Ne bilsin eller Şiiri - Murat Acer

​Yüzümde bir bahar içimde kışlar
Gözümden dökülen bu sessiz yaşlar
Eğilmiş boynumla çatılmış kaşlar
Bende kopan tufanı ne bilsin eller

​Gülüşüm bir perde ardı kör kuyu
Hangi dert uyutmaz bendeki acıyı
İçtiğim her yudum bir hüzün suyu
Yüreğimdeki yangını ne bilsin eller

​Kuru bir yaprağım rüzgârın önünde
Kayboldum hayatın tozlu yolunda
Vuslatı beklerken hasret gününde
Yoldaki yorgunluğu ne bilsin eller

​Bir dilsiz feryattır dökülen sözüm
Güneşe baksam da karanlık gözüm
Kül olmuş ateşte aranır közüm
Yandığım o narı ne bilsin eller

​Sığındım sükûtun o derin kucağına
Ben Bir ömür adadım sevda ocağına
Düşmeden derdin kapkara tuzağına
Çektiğim bu kahrı ne bilsin eller

​Aynalar yabancı gölgeler sağır
Omuzumda yüküm dünyadan ağır
İster feryat eyle ister git bağır
Sustuğum o anı ne bilsin eller

​Bir garip yolcuyum halim belirsiz
Geçip gidiyorum dünyadan izsiz
Mezarım olsa da sensiz ve sessiz
Ruhumdaki hicranı ne bilsin eller