Ne Adil Bir Cümle Şiiri - Arzu Uschi

...Sana yapılan, yapanın kaderine yazılsın...
Ne Adil bir cümle...
Bir yerde okumuştum,
kim yazdığını, hangi şiirde, nerede,
hatırlamıyorum ama
o cümle her şeyi anlatıyor.

Belki de hayat...
insanın başkasına bıraktığı yerden...
kendi hikâyesine devam ediyor...
Kırdığın kalp,
bir gün sessizce çıkar karşına...
sen onu tanımazsın belki,
ama o seni tanır...

Bir zamanlar sevmiştik mesela,
öyle büyük sözler etmeden,
ellerimiz birbirine değdiğinde
dünyanın bütün gürültüsü susardı...
Sen gözlerime bakardın,
ben geleceği görürdüm...
Sonra sen gittin...
Ben kaldım...
Kaldım..

İhanet dedikleri şey
bir bıçak gibi saplanmıyor aslında,
daha sessiz bir şey...
İnsanın kendi kalbine
“Ben sana nasıl inanmışım?”
diye sorması...

Ben seni affetmedim belki,
ama senden nefret etmeyi de
kendime yakıştıramadım...
Çünkü sevmiş bir kalp
nefret etmeyi öğrenince
kendinden de biraz eksiliyor...

Sana yapılan, yapanın kaderine yazılsın...
Yazılsın...

Dostlar vardı sonra...
“Ömür boyu” diye başlayan,
ilk fırtınada adres değiştiren...
Aynı masada gülüp
arkandan başka cümleler kuranlar...
İnsan en çok da
yanında sandıklarının yokluğunda
öğreniyor yalnızlığın ne olduğunu...

Ama yine de
iyi insanlar vardı hayatta...
Sessizce omzuna dokunan,
“Geçer” demek yerine
yanında kalan...
Sen anlatmadan anlayan,
yarana merhem olmak için değil,
yarayı senden saklamamak için
elini tutan...

Onlar öğretti bana...
Sevgi, büyük sözler değildir...
Bazen bir bardak su,
bazen gece yarısı gelen
“İyi misin?” mesajıdır...
Bazen hiçbir şey sormadan
yanında oturmaktır...

Ve zaman geçti...

Kimin ne yaptığını
hayat bir bir yazdı...
Ben sustum,
çünkü bazı hesapların
insan eliyle görülmesine gerek yoktur...

Bir gün
sana verdiğim sevgiyi
başkasından beklerken bulursun kendini...
Bir gün
kırdığın bir kalbin
neden eskisi gibi bakmadığını anlarsın...
Bir gün
kaybettiğin bir dostun
yerini dolduramadığını fark edersin...

İşte o gün
benim adımı hatırlamana gerek yok...

Çünkü insan
eninde sonunda
kendi yaptığıyla karşılaşır...
Sana yapılan, yapanın kaderine yazılsın diyorsun...

Kime gözyaşı bıraktıysa
bir gece kendi yastığında ıslanır...
Kimin güvenini kırdıysa
bir gün kendi elleri boş kalır...
Kimi yarı yolda bıraktıysa
bir gün kendi yolunda
kimsenin beklemediğini görür...

Ve ben...

Ben artık kimseye beddua etmiyorum...

Çünkü hayatın terazisi
benim öfkeme ihtiyaç duymayacak kadar adil..

Bana yapılan,
yapanın kaderine yazılsın...

Bana verilen sevgi
sevenin kalbinde çiçek açsın...

Bana yapılan iyilik
iyiliği yapanın yolunu aydınlatsın...

İhanet eden
ihanetin sessizliğini tatsın...

Yalan söyleyen
bir gün kendi sözüne inanamasın...

Dostluğu yarım bırakan
kalabalıkların içinde
gerçek bir dostun eksikliğini anlasın...

Ama seven...

Gerçekten seven...

O, en güzel karşılığı bulsun.

Çünkü bu dünyada
her kalp bir gün
kendisiyle karşılaşacak...

Ve belki o gün
hepimiz anlayacağız..

İnsan başkasına ne bıraktıysa,
hayat bir gün onu kendi kapısına getiriyor...

Ne adil bir cümle...

Ne ağır,
ne sade,
ne kadar gerçek...