Nasılda özlemişim

Nasılda özlemişim seni, gün ışığı gibi parlayan gözlerini...
Karanlığımı aydınlatan gün yüzünü,
nasılda özlemişim.
Medcezir gibi kavgalarımızı,
yeter dediğinde bile
kalbinin bana ısınışını,
gidemeyişini,
kollarının arasında saklarken beni
“seninim” deyişini nasıl da özlemişim...
Geldin ya yine bana, hoş geldin.
Sana itiraf etmem gerekir ki;
açtığın yaraları,
akıttığın gözyaşlarımı,
senin için nefesim kesilirkenki haykırışımı bile özlemişim.
Sen benim tutkum, sen benim yok oluşum...
Delisin diyorlar bana;
sana delirişimi bile özlemişim.