Düşler kurdu,
Gecesi mavi, gündüzü mavi.
Neresi mavi ki bu kentin?
Sen mavi misin ki?
Yer yer insana göz kırpan,
Islak mavi ışıklarıyla,
Hadi gel!
Seninle özlemeç oynayalım
Hasretliğin sokaklarında
Baharı beklemeyelim
Havaya düştü dün
İlk cemre
Özlemek seni...
gün içinde gülüşünü.
Baharda,
tomurcuk açan gelincik.
Kuğu boynuna dokunmak,
ıslak dudaklarımla öpmek,
Siz siz olun,
Hiç bir şey için,
Kendinizi üzmeyin.
Atın üstünüzdeki,
Ölü toprağını...
Çıkarın,
Bir sarmaşıktı içimde özlem,
Kök salmıştı yüreğime.
Her nefes alışımda,
Her nefes verişimde
Sessizce dolaşırdı içimde.
Nasıl da özlemişim...
El ele tutuşmayı ,
sarmaşıklar gibi....
Ellerine tutunmayı.
Yüreğine kök salıp,
Bedenine sarılmayı.
Özlersin!!!
Çocukluğunu özlersin!!!
Gençliğini özlersin!!!!
Anneni babanı özlersin,
Kardeşlerini özlersin
Uyuyupta ,
Derin bir uykudan,
Uyanmış gibiyim.
Yedi uyurlar gibi...
Uyandığımda,
Uzun yıllar önce,
“Yarım kiloğram,
Domates lütfen! “ diyorum,
“Abi!, bir kiloğram olsun,” diyor.
“Yalnızım,
Tek başıma yenmiyor.” diyorum.
“Abi! ,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!