Nankörler Şiiri - Kasım Kobakçı

Korkudan gelmiyor, aşktan gelmiyor,
Yavuz o destanı baştan bilmiyor,
Yok et gücün varsa sağlam kökünü,
Tarih nankörleri hepten siliyor.
*
Minnet duymazsın ki boyun bükersin,
Gözünden yaşları boşa dökersin,
Bozup dağıtmaya yeltenme sakın,
Kibir dağlarında alta çökersin.
*
Duygudan uzakta büyük emek var,
Babil kütüphanesi gelse de dar,
Parçala gücünle koca defteri,
Sanma emeği örtecek yağan kar.
*
İçinden gelmezken selama durdun,
Sen kendi aklına sorular sordun,
Yırtıp atmak için saldırsan bile,
Ustayı görünce kendini yordun.
*
Muhabbet taşımaz senin yüreğin,
Boşuna yorulur titrer bileğin,
Parçalamak sana hüner gelmesin,
Zayıftır bükülür cansız direğin.
*
Ruhunda yer yokken dize gelirsin,
Sinan'ı gördükçe hakkı bilirsin,
Sökmek istersen tüm kalın ciltleri,
Sessizce hep yerlere serilirsin.
*
Aşk duymak zorunlu kural sayılmaz,
Ustanın kalemi asla yorulmaz,
Kağıdı yırtmaya çabalarsan bil,
O yüce makama kafa tutulmaz.