Nankör Beşer Şiiri - Kasım Kobakçı

İzleyin yarenler, eşsiz kainat düzenini,
Varlık nizamında, mutlak ahenk sırrını korur.
Gaipten dokunmuş sonsuz mizan, sarar evreni,
Çöller yıldızlara güler, sessizce nura varır.
*
Uçan kuşlar balıklar, gök denizde rızkı tartar,
Toprakta büyüyen dallar, yüce Hakka eğilir.
Evrenin dengesi asla şaşmaz, sonsuza uzar,
Bütün tabiat coşku içinde, ahenge doyar.
*
Milyonca karınca, derin kuytu loş yuvasında,
Payını alırken doymaz kalbi, rahmete kanar.
Zahmet çekerek, tırmanır sarp yalçın kayalara,
Asla nankörlük etmeden, Hakka minneti sunar.
*
Karlı dağlar, nehirleri ovalara gönderir,
Damla yağan yağmur, çöllere taze hayat verir.
Ormanlar rüzgar eşliğinde, tatlı ezgi çalar,
Yemyeşil yaprak, ağaçtan şikayet edip düşmez.
*
Sadece beşer soyudur, fıtrata gölge eden,
Gözlerini kör ederek, kibre kapılıp giden.
Sanki sonsuz yaşayacak, dünyayı mülkü sayan,
Kendini hür zannederek, vefasız yola sapan.
*
Gaflet inmiştir ansızın, nankör beşer ruhuna,
Mezar taşı dikilince, ağlamalar faydasız.
Gizem taşıyan terazi, hataları tartacak,
Nefes kesilince asıl, günahlar konuşacak.