Nalan Uzer Şiirleri - Şair Nalan Uzer

Bir dünya yarattım kendime..Kimsenin bilmediği sanal bir dünya..Sadece şiirlerde konuşabildiğim, zaman zaman alaşağı olduğum, kavgalar ettiğim, sevdiğim, nefret ettiğim bir sürü şey yaşıyorum bu dünyada..Acı çekiyorum, gözyaşı döküyorum..Ve gün ışığı ile birlikte o dünya bitiyor..Tasasız bir dünyada buluyorum kendimi..Ne üzüntü, ne aşk, ne nefret, ne hareket…

Düşünüyorum, gerçek dünya ne veriyor bana? …Giyiniyorum, süsleniyorum, yemek yiyorum, televizyon izliyorum, geziyorum, arkadaşlarımla sohbet edip kahve içiyorum..Siyasetten, güncel konulardan bahsediyorum..Arkadaşlar eşlerinden, çocuklarından anlatıyorlar, dinliyorum.. Arkadaşlarımı dinlerken, bazen ‘aman iyi ki koca derdim, çocuk derdim yok’ deyip seviniyorum… ‘İyi ki özgürüm, iyi ki yaşamımı birinin ellerine verip tüketmemiş, tükettirmemişim’ diyorum…Yoksa genç kalabilir miydim böyle :) Bu bir teselli mi, bilmiyorum..Gün, böyle bir döngü içinde sürüp gidiyor…

Veee akşam oluyor, benim dünyam havanın kararmasıyla başlıyor…Kimse bilmiyor, kimsenin haberi yok dünyamdan..Önümde bilgisayarımla hareketli bir yaşamın içine dalıyorum...Geziyorum, okuyorum, öğreniyorum, oyun salonlarında okey oynuyorum..İki laf ediyorum…Ve aşkımı arıyor gözlerim, o sonsuz boşluğun içinde..Yine küsüz, yine kavga ettik, yine kırdık döktük birbirimizi…Yüzünü hiç görmesem de, yıllardır kalbimde değişmedi yeri..Bugünlerde çok üzüyor beni.. :) Gözyaşlarım kurumaz oldu, kıskançlığım tavan yaptı, çok mutsuzum.. :) Şiirler olmasa nefes alamayacağım, oksijensiz kalacağım, öleceğim belkide.. Öyle yoğun duygular yaşıyorum, öyle acıyor ki bazen yüreğim…İşte ben bu dünyada yaşıyorum..Bu dünyada varlığımı hissediyorum..Bu dünyada aşk için gözyaşı döküyorum...Bu dünyada, bir sevgilinin peşinden gidiyorum..Hele kıskançlık krizlerim tutmaya görsün, dünyam başıma yıkılıyor :) Kırıyorum, döküyorum, ağzıma geleni söylüyorum, tek kelime ile çıldırıyorum…Kimse bilmiyor, kimse duymuyor; kan gövdeyi götürüyor.. :) Hakaretler ediliyor, bağırışılıyor, darmadağın oluyor ortalık, kimsenin haberi yok :)

Gün gelir vazgeçersin 
En çok sevdiğinden bile
Ne yıldızlar  ilham saçar
Ne kalemler danseder mısralarda

Uzun bir yolculuktan dönmüş gibi

Ağlamak mı?
Yok öyle bir şey
Biraz gözlerim terledi o kadar
Dudağımın titremesi üşümekten
Bak ellerim de soğuk
Saçlarım kar

Bekası olmayan insan ömrü
Sevgisi olmayan aşklar gibi
Akamete uğradı gitti
Sözlerde yaşandı, sözlerde bitti
Hiçbir şey bırakmadi geride

Hayat ne çok şey öğretiyor insana, neler yaşatıyor, neler hissettiriyor..Ne değişimlere uğratıyor....Ömrümün hiç yaşamadan, bilmeden geçen uzuun bir kısmı vardır..
Tam bir masumiyet, tam bir yalnızlık, tam bir hiçlik ...Tam bir cehalet...Tam bir zavalilik....

Sonra diğer kısmı; geç kalmış hayatı tanıma, hayatla tanışma ve hatalar yapma kısmı.. Mutluluğun, mutsuzluğun birbirine karıştığı, zaman zaman pişmanlıklar yaşandığı bir dönem...Yaşandı ve bitti dediğim, bazen yaşamasam da olurdu dedigim ama iyi ki de yaşamış olduğum dönem...

Sonra bilinç dönemi...Sorgulama dönemi.. ..Doğruyu arama, araştırma dönemi..Yanlışlardan dönme dönemi. . .

BİR ARAF HİKAYESİ

Boşluğun dibinden gri taşlar topluyorum
Flu duygularım bir bir elimde

BITIYOR...BITMIYOR

Bütün ışıkları söndürsem de, ışıklar doluyor yüreğime..

Hakim olamadığım, sınır koyamadigim, bir güç var sanki.

Ben aşkı körpe bir fidanın henüz çiçeklendigi
Günlerde öldürdüm ..
Sonra ne sular döktüm, ne gübreler attım dibine
Yine de diriltemedim...
Zamanla sevgide seçim kıldım

Sonbaharın iç üşüten esintisini vücudumun her zerresinde hissediyorum şu an..Donuk bir ruh hali içindeyim hiçbir şey düşünemiyorum. ..Duygularımı dile getirecek her cümle, her kelime beynimin bir köşesine saklanmış sanki bulamıyorum hiçbirini..Belki de kifayetsiz bir günümdeyim, duygularimin yoğunluğu yazmaya zorlasa da beni; kalemimin suskunluğu engel oluyor bu gece...
Yazacak da ne kaldı ki zaten. ..Tüm mevsimleri kuş misali elinden uçurmuş olan bana ne kaldı ki..

Hayatı hiçe sayan, umursamayan ruh halimden eser yok bu gece yine..Hayal etmeyi, aşkı, sevgiyi olmayacakların arasına çoktan katıp, kaldırmıştım tavan arasına ..Önceleri zor gelse de artık alışmış, zamanın bunlar için geç oldugunu bilincimin her zerresine kabul ettirmiştim .. Ama zaman zaman ölen duyguların toprağından fırlayıp burdayız dediği de olmuyor değil tabi, bu gece olduğu gibi..
Yapacak bir sey yok, yazmak çizmek gecici bir deşarjdan başka bir işe yaramiyor..Zorlamamak gerekiyordu olmayacaklari, zorlamamak gerekiyordu hayatıma yazılmamış olanları.. ..Ne incinmeye gerek vardı, ne incitmeye..

Ne gerçekten sevdim
Ne sevildim
Hep bunun bilincindeydim

Aradığım bulunmaz hint kumaşıydı
Bir sümerbank basmasina aşk dedim