Naime Özeren Şiirleri - Şair Naime Özeren

Gözlerinden kan damlayan
Kızıl şafakların birinde
Bir de baksam ki
İzmir’ im oluvermişsin

MEĞER

Peteğinde balın bendim
Damarında kanın bendim
Bedeninde canın bendim
Meğer sevda bir yalanmış…

MEĞER SEVDAN BİR YALANMIŞ

Peteğinde balın bendim
Damarında kanın bendim
Bedeninde canın bendim
Meğer sevdan bir yalanmış

MELEĞİM BENİM

Ela gözlerinde menevişler var
Sesinde gizlenir şen kahkahalar
Gülüşün ömrüme bin neşe katar
İyi ki doğmuşsun meleğim benim…

MENEKŞE GÖZLERİN

Menekşe gözlerin dünyaya bedel
Kalbimi usulca çalmışsın meğer
Gönlünün bahçesi bensizse eğer
İnan ki hiçbir şey huzur vermiyor…

İçimde öksüz bir çocuk var
Yıllardır hırçın dalgalarla boğuşan
Habersiz oyundan, oyuncaktan…
Yoruldum
Bir kaşık suda kopan fırtınalardan
Taşkın nehirler aştım

NASIL DA KANMIŞTIM

Nasıl da kanmışım çok zaman önce
Kalbime hüzünler ekip de gittin
Gözyaşım akmıştı inceden ince
Boynumu öylece büküp de gittin…

NASIL DERİM GİTTİĞİNİ?

Gittiğin gün zaman durdu
Hayat değil hasret yordu
Gelen sordu, giden sordu
Nasıl derim gittiğini?

NAZAR


Dağılsın zülüfler, bırak tarama
Dökülsün bağrıma, merhem yarama
Kaybolan yılları boşa arama

NAZLI’ M

Neyleyim ben sensiz yazı baharı
Aslı’ nın soyusun, ceren bakışlım
Zer misin, elmas mı ey kalem kaşlım
Laleler sümbüller açmasın gayrı