Mutlumusun Şiiri - Hamza Caymaz Delinin ...

MUTLU MUSUN?
Mutlu musun söyle, benden gideli,
Silindi mi gönlünden sevdamın izi?
Ben hâlâ geceleri adını anarım,
Sen unuttun mu bizi?

Mutlu musun söyle, gözlerin gülüyor mu?
Yoksa benim gibi için yanıyor mu?
Bir zamanlar "ömrümsün" diyen dilin,
Şimdi başka bir ismi mi söylüyor?

Ben seni canımdan öte sevmiştim,
Yüreğime en güzel yere işlemiştim.
Sen bir vedayla çekip giderken,
Ben ömrümü hasretine vermiştim.

Mutlu musun söyle, gecelerin nasıl?
Benim gibi uykuların yarım mı kaldı?
Yoksa başını huzurla yastığa koyup,
Beni hiç hatırlamadan mı uyandın?

Ben hâlâ aynı sokaklardan geçiyorum,
Her köşede seni yeniden görüyorum.
Bir şarkı çalsa adını duyuyorum,
Sessizce içime kapanıp ağlıyorum.

Mutlu musun, söyle sevgili?
Ben sensizliği öğrendim istemeden.
Bir tebessümün için ömrümü verirdim,
Sen vazgeçtin bir tek kelime etmeden.

Acılar büyüdü yüreğimin içinde,
Her gün biraz daha eksildim sessizce.
Kimse görmedi yüzümdeki gülüşün,
Gözyaşlarını saklayan bir perde olduğunu.

Rüzgâr adını taşıyor her akşam,
Yağmur sensizliği vuruyor camlarıma.
Ben seni unutmak için değil,
Hatırlamak için yaşıyorum sanki.

Mutlu musun gerçekten, söyle bana,
Hiç sızlamıyor mu vicdanın ara sıra?
Bir kalbi bu kadar kırmanın yükü,
Hiç mi düşmüyor omuzlarına?

Belki de mutluluğu buldun benden sonra,
Belki de gülüyorsun yeni baharlarda.
Ben ise dört mevsim aynı sonbaharı,
Yaşıyorum sensiz sokaklarda.

Yine de sana kin tutmadım,
Beddua etmedim ardından.
Çünkü bir zamanlar
Dualarımın en güzel yerindeydin.

Şimdi anladım;
Bazı sevdalar kavuşmak için değil,
İnsana sabrı öğretmek için varmış.
Bazı ayrılıklar da,
Bir ömrün en derin yarasıymış.

Mutlu musun söyle...
Eğer gerçekten mutluysan,
Rabbim mutluluğunu daim etsin.
Ben ise kırık kalbimle yaşamayı öğrendim,
Acımı şiirlere emanet ettim.

Bir gün bu satırlar düşerse eline,
Belki gözlerin dolar bir anlığına.
O zaman hatırla;
Seni en çok seven,
Sessizce canı yanan,
Her şeye rağmen sana dua eden biri vardı.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ