Gönül ufkumuzu, seher eyleyen,
Tanların tan'ısın, şükür ki varsın.
Tevhit güneşiyle bizi eğleyen,
Anların anı'sın, şükür ki varsın.
Hak olup Hak ile Hak'ka ulaşan,
Hikmetlerle donanımlı,
O bir candır o insandır.
Varlığıyla çok alımlı,
O bir candır o insandır.
Hamuruyla mayasıyla,
Dost aradım şöyle kendi gönlümce,
Yüze gülüp, yağlayanı neyleyim.
İklim kurak geçti bütün ömrümce,
Yağmur gibi yağmayanı neyleyim.
İyiliği başa kakıp gülerken,
Sorman bana cananımı,
Adı canda pinhanımdır.
Mahrem ettim ayanımı,
O yâr benim nihanımdır.
Dünya bana dar geliyor,
Niyaz
Kadir Mevla’m,Yüce Rabbim,Allahı’m,
Ya zan verme,ya izân’ı bile ver.
Elindedir selâmetim felâh’ım,
Ya din verme,ya imanı bile ver.
Deli gönül insâf eyle,
Bu halk beni neylesin ki.
Eğri otur, doğru söyle,
Bu halk beni neylesin ki.
Gel deseler varmayınca,
Bir meclise vardım,imdât istedim,
El açıp Allah’a yalvar, dediler.
Yalvardım,yakardım,umut kesmedim,
Düşene tutacak dal var, dediler.
Hakikatte er’sen,kul’san Mevlâ’ya,
O üç harfli tek heceyi,
Sırrındaki bilmeceyi,
Ömürdeki tek geceyi,
Bir taraftan gördüm amma,
Diğer yandan göremedim.
Kimin neyi yoksa tasası ondan,
Bu yüzden herkesin kederi vardır.
Yeni istek başlar geldiği sondan?
Arzunun sayısız neferi vardır.
Belki biraz zayıf, belki şiddetli,
Nefisten istek gelse, şeytan’a fırsat doğar,
Ellere sır verilse, pişmanlık heyhat doğar.
Yanlış hesap yapana, muhannet, mihnet doğar.
Bir gün düşer kapana, sefalet zillet doğar.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!