Mustafa Özke Şiirleri - Şair Mustafa Özke

dışarıda yağmur var
çıkma üşürsün
bırak ağaçlar
son yapraklarını da düşürsün
şimdi sen uyu
masallarla, ninnilerle

gazetede okudum
bir şair ölmüş
bir şair
şiirleriyle ıslanmış
bir şair
yetmişbirinde uslanmış

Beşiğini sallarken dalmışım
Oturduğum yerde kalmışım
Uyku çökmüş kabıma solmuşum
Uyandığımda uyuyordu Mina
Üstünü örttüm
Yanağından öptüm

Üçüncü vaktim
Damarımdaki cengim
Serçe parmağımdaki
Kına rengim
Bozkır gülüm
Asil çengim

Yeniden başlamasını beklemek hata olur bir aşkın
Sen martıyı sevmediysen simitçi ne yapsın şaşkın

dün gece
sen uyurken
yıldızları saydım
sonuna gelemedim

gökyüzünde rengini aradım

Babam diyorum
Çocukken hep bana nasihat ederdi
Kendi düşen ağlamaz derdi
Bu sözü dedem öğretmiş ona
Hep merak ederdim
Atalarımız söylemeseydi bu sözü

güneşi sırtına yüklemiş
kar yüzlü çocukların
boğazından geçiyorum

sol yanımda gabar
sağ yanımda cudi

sabahın köründe uyandım
kar pencereme düşüyordu
sıcak odada içim üşüyordu
çayımı içmeden çıktım dışarı
ağaçlar yapraklarıyla konuşuyordu
sarıldım parkama koyuldum yola

Poyraza direnen böğürtlen yaprağım
Nasıl düşünce üzerine kar tanesi üşüyorsun
İşte ben de öyle üşüyorum
Kumruların sesiyle ısındığım oluyor
Sen kaçtıkça ben peşine düşüyorum
Yoruldukça koşuyorum