Mustafa Özke Şiirleri - Şair Mustafa Özke

Kapat sana varan bütün yollarımı
Yak saçını savur rüzgara küllerini
Sustur yalnız martıları kes dillerini
Terk edip gidiyorsun ama unutma
Tanrı bile affeder mücrim kullarını

en uzak
nereye
atabilir
bir çocuk
kartopunu
güvenerek bileğine

uzaklardayım
şubat çıkarmış ayaklarını yalın
yağmur da az ıslatmış saçlarımı
düşerken son yaprağı gözlerimin
yüreğime yaslanıyor hayalin

iki yılım geçti
kızım mina ile
ağladı güldü
açtı soldu
iki yılım değişti
kızım mina ile

sustu yolların dudağındaki türkü
gitti kaldırımları uyandıran çocuk
yağmur ağladı denizin haberi yok
bitti gönül sürgünündeki yolculuk

tükendi kalemlerin dilindeki şarkı

Bir elinde iğne diğerinde kadife
Büyümüş de dikiş dikiyor Mina
Daha dördünü bile doldurmadan
Sığmıyor kabına

Akıllı çocuğum diyorum

gülü kül
bülbülü kul eden dil
bil ki ehil değil
sana eğilmeyen gönül

arzı sur

sabahın ilk ışıltısında
yağmurdan arta kalan
bereketli saatlerde
soğuktan pencerene konmuş
rengarenk bir kelebeği düşün
düşün ki sana gelen

dün gece ağlayarak uyandı Mina
uçurtması tele takılan çocuklar gibi
sıçradı beşiğinden
sazı elinden alınan aşıklar gibi

kucağıma aldım sardım onu

bilmem gecenin kaçı
tenimi okşuyor yalnızlığın saçı
ağrıyor göğüs kirişlerim
ay koynuna alıyor bulutları
başlıyor yağmurun gözyaşları
raylardan bir tren geçiyor