Doğar insan
Ağlar ve nefes alır sonra
Bir yudum süt içer, bir derin uyku
Kök salar gökyüzüne baka baka
Büyür İnsan
Kurtulabilirsen, gel geçmişten
Tatlı bir rüzgara binip de,
Saçlarımız dağılsın, efkarımız da
Sadece biz eksiğiz, herşey yerli yerinde.
Ondan Sonrası kolay,
Elleri ceplerinde,
Dudağında ıslık,
Yüreği rüzgarlı
Saçları dağınık,
Bazen efkarlı,
Ama neşeli çoğunlukla,
Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde
Döner dolaşır yıllar, sapla saman için bile
Kendi beşiğini sallar insan
Selasını kendi okur hem de
Bir güler, bir ağlar
İnsan şaşar kendine
Bir tepeye çıkış,
Ya da iniş
korkuluksuz dar bir merdivenden,
Hayatın gizini taşır
Bir bir basamaklar,
Ve de ağırlığını,
Bu muydu umduğum
Bu kadar uzak mı mesafeler
Ben miyim bu yabancı
Sıla sanki ayrıldığım eller
Bu şehir, bu bayram, bu gök Farklı
Rüzgar bile sanki tatsız eser
Dalgalar hani kıyıya koşar ya,
Ya da Tomucuklanır bahar ağaçlarda,
Gitmek isterken aheste
Yolların yarışırmış zamanla
Bense oturmuş tütünü banıyorum çaya
Kendime zaten kalabalığım, alışırım yalnızlığa
Yine gecelerdeyim,
Aşina hüzünler konuk ruhuma.
Fırtınalar çaldı yine uykumu,
Kadeh kadeh sızlıyor başım.
Feryat figan umutlarım,
Umutsuzluklarım,
Bir mavi daha kavuştu laciverte,
İnanılmaz hızlı zaman,
Ruhum bedenimden hazan
Ardısıra kopan yapraklar,
Dünü biraz daha öteliyor,
Koyu lacivertin koynuna girince vakit
Akıl dönünce hiçten içe
Biraz de sezen varsa fonda
Ertelenen yarınlar uzanır sabahlara
Uyuma bu gece sen de,
Uyumuyorsam eğer sende....
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!