Mustafa Keleş Şiirleri - Şair Mustafa Keleş

Sevdaya attığım her adımda
Ezildi yüreğim paramparça, toprak misali…
Umutla büyüttüğüm her gülücükte
Binlerce gözyaşı sunuldu yanaklarıma.
Seven yüreklere uzak kaldı hep yeltenmelerim
Kayboldum hüzünlerin girdaplı sancılarında.

Yüreğimin fecrini bırakıp
Hançerli bir sureti helâl bildin.
Dönüşüm yakın değildi belki
Ama bırakıp gideceğin kadar da
Uzak değildim şehrine gelişlere;

Seni ölesiye sevdim
Sevdiğimdin, sevincimdin, senindim
Sırrını bilmediğin bir fırtına düştü şehrimize
Hicranlar yağdı göğünden hüznün
Bir selama bile muhtaç kaldı sevdamız.
Aşkın en acı hallerini yaşadım sensiz

İçimdeki fırtınalı boşlukta yankılanıyor sesin
Kaybolmaktan korkuyor gibi, avaz avaz...
Eskimeye yüz tutmuş derin umutlarda
Çehren dolaşıyor hatırlamalara bata çıka
Kalbi ağrıtan hatıraların gölgesinde
Buğulu bir sancı derdest ediyor gelişlerimi

Yine sabah yine sensizlik
Kudreti yok sevinçlerimin
Hani sonbahar yağmurları da olmasa
Halini bilecek yok sensizliğimin.
Suskunum ve olabildiğine yorgun
Bir tek uykularım sana ulaşıyor

Mevsim kara kış, mevsim soğuk
Yokluğunu anlatıyor her şey.
Geceler olabildiğine uzun,
Güneş olabildiğine sabırsız.
Sokaklar kaskatı kesilmiş,
Donakalmış bir çaresizliğin avuçlarında.

Yine yoksun, yine...
Sahi, benimki de laf mı?
Ne zaman vardın ki zaten
Sahi, ne zaman vardın?
Ömür aşırı vardın belki de
Bir kere vardın

Kanatlarına esir olmuş bir kuş gibiydi vuslat
Uçmalıydı mahkum olduğu göklerde
Ve sahipsiz bırakmalıydı sevdaları...
Sahi aynı sevdanın gölgesinde
Ayrı ayrı yaşamak da neyin nesiydi?
Ah, kırk kanatlı vuslat, bilesin;