Ey yar…
Aslında fark ediyordum
Yıllara sâri ukdelerin olduğunu
Seni senden alan bir yaranın bulunduğunu
Gülen ve şakıyan yüzünüzde o kadar ayan ki okunuyordu
Artık vakit gelmişti
İbretin ve inşirahın aklı ve izanı zorlayan lahzalarıydı
Yürek atışı hızlanırken, telaş ve heyecan kuşatırken acziyet zamanıydı
Çare adına, derman vaadında ne varsa bir bir sıralanıyor ve fakat güç yetmiyordu
Niçin aşkın
kollarında soluyorsun
Yolun girdaplarında
nefessiz kalarak yine ürperiyorsun
Arkası gelmeyen
El hak her mısrada hakikat var.
Şair yüreği bunun için sızlar
İstemez kimseden kötü bir nazar
Derinliğinde ki ahengi kovalar
Gönül hücresinde ki mısralar
Hakikat adınaydı yazılanlar
Hakikattir ki
Saklı umutlarınız vardır
Vaktine duçar olmak için sabra boyanır
Akan gözyaşları içinde düştüğü burukluğu anlatır
Her gece düşler yalnız bırakmaz, sessizlik ve nezaketle katlanır
Bilmem ki nerdeyim
Hangi umut için haşyet içindeyim
Ruhum perişan, halim viran
Ben hangi hülyaların derdindeyim
Sabrın bendinde nefes nefeseyim
Sessizce akan gözyaşlarını silmekteyim
Yar...
Simağında
Temaşa ettiğim
Bir mahşer kalıntısı var
Bu nasıl bir haşyet ve hassasiyettir yar
Her secdenin izi ruhumda derin yaralar açar
Hazanın iklim kuşağındayım
Her nereye baksam yeksan olmuş yaprak kokuyor
Ruhuma tebarüz eden hicran nefeslerimde sancılarla boşalıyor
Biliyorum ki sevebilmeliydim
Alıp götüren bir serencamdı
Her halinde edebin hülasası sanki vicdandı, nasıl ardı
Düşünmek adına sefilliğim aklıma geldikçe içimi burkan bir inşirahtı
Ruhunun firkati ne kadar aşikardı, sevdasına ram olmuş bir hicranın vuslatıydı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!