İnsan aşk için kul olmalıdır
Her saikte merakıyla aklını kullanmaya adanmalıdır
İmanı taklit üzre anlayıp ve bu vecheyle ehliyetinde ki sıkıntıyı anlamalıdır
En mütekamil şekilde yaratıdığının farkına varıp, inşiraha kayıtsız kalmamalıdır
Sanki bitap düşmüştüm
Ruhumu sıkan, zihnimi zorlayan, sinemi daraltan anlardı
Başımı alıp gitmek, serin ve sakin bir yerde nefeslenmek, hakkıyla düşünmek istiyordum
Bir çare adına ne kadar kıvranıyordum, vesilelerin neler olabileceğini sıralıyor, dalıyordum
Yıllardır çok geç fark ettiğim
bir gerçeği sizinle paylaşmak umudunu yaşamaktayım.
Sizin şimdiki mevcut halinizden hiç haberdar değilim.
Satırlarımı okumaya ne kadar müsaitsiniz asla bilemiyorum
Ahu serabımdan umutlar baharlaşır
Ruhumun insicamından aşkın koklanır
Kalbim hıçkırıkların ikliminde olandır
Sevda zindanlarında hasretim sanadır
Demek ki kırılmışsın bana
Hangi umutların yakarışları duyulmadı, bilmem ki hakkıyla
Neden hüzün sinemi sardı, efkar nefesim için ne manidar ısrıraplı nazardı
Yine kalbimde dinmeyen bir yara vardı, nereye baksam içim kararır, sızı kardı
Bilmem ki
Neden hala düşünürsün
Sefil halime değer verip
İhya edersin
Ne kadar kırıp döksem
Çok görmezsin, yine de
Birgün kapanacaktır gözlerim
Günyüzüne hasret ümitlerim, hüzün nağmelerim, buruklaşan kalbim, suskun mecalim
Nasıl bir bilmeceyim, anlama muhtaç olan bir lehçenin içinde mi inlemekteyim, neredeyim
Hangi emelin peşinden gitmekteyim, varlığımı gerekçesiz tercihler ilemi derdest etmekteyim
Aniden kapandı birbiri ardınca düşünceler…
Nerde kaldı idrak, izan, mefkûre nerdeler?
Son altından hazırlanan döşekler, zevk akideler
Nerde himmeti kucaklayanlar, sebili coşturanlar
Yar…
Hayli zamandır
Gizlediğim korkularım var
Düşlerim farklı hülyaları arar
Bilmem ki umut ne kadar bahtımda açar
Ey can…
Umut içinde bekliyorsun
Sabrı terennüm ederek nefesleniyorsun
Kim bilir neler istiyorsun, hangi hasreti özlüyorsun
Sana kıyamam…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!