Müsaitsen Şiiri - Mustafa Alp

şairin dediği gibi değil bu kez,
ben biraz daha açıktan konuşacağım sana,
lafı dolandırmadan,
şiire saklanmadan.

müsaitsen şayet,
öyle bir kahveye falan değil,
gel hayatıma diyorum.

ama öyle süslü cümlelerle değil ha,
hani herkesin kurduğu o cicili bicili hayaller var ya,
onlardan hiç değil.

benimkisi biraz dağınık,
biraz kırık dökük,
ama içi sahici.

müsaitsen,
seni sol yanıma değil sadece,
sol yanımın tam ortasına koyayım,
hani şu kalbin var ya,
durduk yere seni hatırlayıp hızlanan,
işte oraya.

ama bak, baştan söyleyeyim,
ben öyle kolay biri değilim.
sevmem yarım yamalak sevilmeyi,
iki gün var, üç gün yok olanları.
ya tam gel bana,
ya hiç bulaşma.

çünkü ben
birini seversem eğer,
öyle bakmak isterim
bir ömür falan demem sadece
o ömrü birlikte sırtlanırım.
yağmurda ıslanırız mesela,
ben sana şemsiye tutmam,
gel beraber ıslanalım derim.

müsaitsen,
kavga da edelim arada,
öyle sessiz sessiz küsmek yok bizde,
bağıra çağıra,
ama sonunda sarıla sarıla barışalım.

ve bak,
ben seni öyle uzaktan sevmem,
şiirlere hapsetmem sadece.
saçına karışırım,
nefesine bulaşırım,
gülüşünde yerim olur.

müsaitsen şayet,
gel.
ama bilerek gel.

çünkü ben
birini hayatıma alırsam,
öyle kapı aralığı kadar değil,
sonuna kadar açarım içimi.

ve bir daha da
kolay kolay kapatmam.

şimdi soruyorum sana,
müsait misin gerçekten?

yoksa
herkes gibi
gelirim deyip
gitmeyi mi biliyorsun sadece…