Küçük yaştan itibaren şiire olan ilgim hiç azalmadı. Nazım Hikmet, Atilla İlhan gibi büyük şairlerin eserlerinden ilham alarak, kendi şiirlerimi yazmaya başladım. Şu ana kadar 80’e yakın şiir yazdım ve bunlar benim için çok değerli. Şiirlerimi çoğunlukla kendi iç dünyamdan, yaşadığım duygulardan beslenerek yazdım. Bu yazıyı, yazdığım şiirleri paylaşmak, önerilerinizi ve eleştirilerinizi duymak için paylaşıyorum. Fikirlerinizi duymak, benim için çok kıymetli olacak.
Sessizlik bir yalanla başladı, o ilk fısıltıyla,
Zamanın çarkı bozuldu, o sahte gülüşle, o sızıyla.
Herkes "neden?" diye soracak, bu sahne neden bu kadar net?
Her ilmekte bir ihanet var, her dizede bir nefret.
Bakma öyle boşluğa, bu sadece bir sayı değil,
Sınırlarımı cetvelle çizilmiş bir harita gibi ihlal eden işgalci bir devletsin ana yurdumda.
Dört tarafım kuşatılmış, mülteciyim kendi içimde;
Kaçacak bir limanım yok, gemilerim ise çoktan yakıldı o meşhur kıyılarda.
Söylesene; Paris’in soğuk kararları mısın, Madrid’in hırsı mı, yoksa Lizbon’un kibri mi?
Hangi masada paylaştın ruhumu, hangi fermanla sömürdün bu toprağı?
Otuzuna dayadı sırtını Akif,
Artık gülmüyor, konuşmuyor.
Kahve köşeleri dilsiz, selamı sabahı kesti.
Aklı bir gidende kaldı;
O giden, Akif’i de alıp götürdü.
Sızılarım dindi sanmıştım oysa,
Meğer geçici bir inzivaymış bu;
Kendi içine kıvrılan bir fırtına öncesi...
Şimdi kaburgalarımın fısıltısı kesik,
Fabrikanın paslanmış çarkları gibi
Gıcırtıyla bıraktılar işi.
Sabahları erken uyanırım,
Rüzgâr yüzüme vurur, kahve kokusu gelir kıyıdan.
Elimde tozlu bir kitap, Galata’nın heybetini seyrederim;
Kendi hikâyemi okur gibi bakarım denize,
Biraz gürültü, biraz telaş arasında kaybolurum.
Penceremin buğusunda sakladım seni.
Dededen kalma antika bir halının eşsiz nakışında.
Görenler deli olmalı seni oralarda.
Akıl işi değil benimkisi oysa..
Buzdolabımda hâlâ duruyor parmaklarının izi.
Seni sevmek,
En güzel hayallere sahip olmak gibi.
Ulaşamadığım bir dorukta
Rüzgârla baş başa;
Yalnız, derin.
Bakacaksan oraya bak be usta;
İşçinin avuçlarındaki o derin yarıklara,
Güneşten önce ayılan ananın yorgun omuzlarına.
Gerçek orada saklı, orada akar hayatın teri,
Zengin sofraların değil, emeğin en kuytu yeri.
Onlar, akışkan bir emeğin rahminde,
Yutarlar oksijeni; rengini bilmezler.
Biz, şeffaf bir sömürünün dumanında,
Soluruz havayı; ağırlığını sezinlemeyiz.
İkimiz de aynı hayretle açarız ağzımızı;
Birimiz suyun, birimiz göğün mülkiyetinde.
Sen beni öyle bir sevgisizliğe hapsettin ki,
Camı kırık, bedbaht bir evde kaldım tek başıma.
İçeride nefes almayı zorlaştıran, bitmiş bir ton hava;
Dışarıda ise senin buz kesmiş, o uzak mesafen...
Ben o ayazın ortasında, kendi ellerimi ısıtıp
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!