Sen olmazsan sallanmaya küser salıncaklar
Sen olmazsan hüzne boyanır, renkli fotoğraflar,
Sen olmazsan açmaz, küser toprağa gelincikler
Sana bir kez daha diyorum, beni ıssızlığıma bırakma...
Sen olmazsan korkarım, koyu kara gecede,
Ben sende kayboluyorum sanki ağır ağır damla damla..
Eskiden ben bana yeterken, engel olamıyorum sana akmama,
Bir gülüşün yetiyor, yüreğimle güzel yüreğine dokunmama...
Bu aşk değil, çok farklı adı daha konulmamış, Aşıkların bilmediğı, kimsenin görmediğı
Duygularda bir ilkle bağlanmışım ben sana..
Beni sevdiğin için teşekkür ederim,
Gözlerinde yorgun izleri varken geçmişin.
Sıcacık gülümsedin en içten halinle,
Seni sevmeme izin verdiğin için teşekkür ederim.
Siyah beyaz bir rüya gibi akıp giderken hayat,
Önce başkaları, Sonra sen ile büyüdüm,
Hep sonraya kaldım, hatta bazen sonraya bile kalamadım,
Önce sevdiklerimin acısını sardım,
Fakat kendi Kendine iyileşen yaralarımın kabuğunu bile kavlatamadım.
İnsan kendini sevmeyince hep başkalarına muhtaç kalıyor.
Hep birilerinin sevgisine, ilgisine, varlığına tutunarak yaşıyor.
Yalnızlıktan korkmam, ben kendimi büyüttüm,
Tek başıma kavgadan da yılmam, yürüttüm.
Savaş bitmez, kurtuluş bin yıldır sürmekte,
Bu toprağın istilası, hep devam etmekte.
Bir sivil savunma adamı gibi yaşıyorum,
Ben kıskançlık denen o kor ateşim,
Sen benim içimdeki sırça kafesim.
Senin her gülüşün, her sözün bana
Bin bir hançer gibi saplanır ruhuma.
Yüreğimde bir fırtına kopar aniden,
Senin adını duysam başka birinden.
Karanlık bir odada, bir fısıltı duyarım,
Suskunluk denizinde, bir fırtına taşırım.
Zincirler vurulmuş, dile gelmeyen sözlere,
Ben konuşursam, kimse dayanamaz o kedere...
Bir zamanlar güldüm, her şeye inandım ben,
Bir gölge gider önümde, ben yürürüm o koşar,
Ne kadar yaklaşsam da, benden o kadar uzak kalır,
Tutmak isterim tutamam, bir anda hayal olur,
Helal etmez hakkını gönül, zorlamaksa ćok yorar...
Bıraktım artık peşini, yoruldu çekmeyen ayaklarım,
Ben de senin gibi insanım emanet cismim
Talan olmuş aşklarda, hep geçer ismim
Sen beni oyuncak etmek istiyorsun da
Ömrüm gecti, senin yeni öğrendiğin o tezgahlarda
Artık en iyi dostum yalnızlıkmış anladım şimdi,
Allah'ım ya, bu ne güzel bir söz,
Bebeğe benzettiğin o kız ben miyim?
Dünyanın en mutlusu oldum net ve düz,
Saçlarına ak düşmüş bebek ben miyim?
Duyunca aynaya baktım şöyle bir,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!