Farklı insanlar ile kahroldum
Gözlerim kör, vicdanım mahvoldu
Dillerim keskin, sözlerim ağır oldu
Kötülük iyi gibi gözükürken
Her defasında şu ellerde yoğruldum
Yok olacaksın uzun bulduğun bu dünyanın toprağında
Öldü gitti bak yok olmak bu kadar kolaymış
Düşünmezmesin diye yazdım yarim kalmış bu aklımla
Yaşadıkça anlatmak bir insanoğluna aitmiş
İşte ben dinlemedim, etmedim hiç bir hata
Ellerim, ayaklarım, gözlerim
Hepsi şikayet ediyorlar
Ben şikayet kuralını bilmeden
Düşünüyorum sürekli
Niçin ve neden diyorum
Sen ve ben diyorum
Karmaşık duygular içerisindeyim
Sanki her gün yeniden doğar gibi
Öylesine saf ve meraklı gözlerle
Anlamaya çalışıyorum hayatı
Nerede kaldı o dün
Yine aynı bir gün, yine aynı duvarlar
Karşımda bir kaç ağaç bir kaçta binalar
Hayal kurmanın sonu yok bu yollarda yürürken
Umutsuzluk adı altında yok oldu bu hayatlar
Ben biraz erken düşündüm ölümü
Dünden kalanlar öğretti bize değişmeyi
Dünde kalanlar ise öğretemedi ölmeyi
Yarında aradık ölmeden önce yaşamayı
Duygularım ölümü anladı
Ölümümse unutulmayı istedi
Yok olmadan önce
Ömür yetmez; daha ne kadar yaşayacaksın, koca adam?
Yarın sanki dünden berrak mıdır gözünde?
Gülün solsun da gör şu hayatın değerini.
Bu beyin ruha küser ve ağır öder bu ölümün bedelini.
Sen duydun mu bir çocuktan hiç ölümü?
Erteleyip duruyoruz bu güzelim hayatı
Neden, sevmek doğru değil midir bu diyarda
Yuvarlayıp atıyoruz şu masalım diyarı
Sebep, bizde yaşayamaz miyiz şu sefilim zamanı
Dayanamayıp yazarım şu zamanları ufaktan
Doğuyor
Yaşarken yaşatan insan
Gidiyor
Yaşatırken ölen insan
Öldü
Umudu bir kaç günlük yaşam
Önemli olan nemi ben bunu bilemem
Yaşadıkça yaşayım doksanımda bile göremem
Kitaplar okuyup hocası olsam bile bu işin
Ölmeden ne yazarım nede bunu söyleyemem
Konuşurlar durmadan ömürler bu kadar uzunmudur sahiden
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!