Yine günleri devirdim bir yaz gününden merhaba Yaşarken hayatı günlerde kaybolurum aniden
Okumak hoşuna gitti biliyorum, sende yaşıyorsun bunu sahiden
Dertli insanda yaşayabilir mi bunu hallice
Geceler öyle dururken beklermiş sabahı
Aydan güneşe geçen bu sessiz zamanı
Yaşadıkça yaşlandım genç yaşımda
Ölmeye yakın anlarmıs insan doğru mu
Alıştıkça sonumu getirdim pişmanlığımla
Düşündükçe susarmış insan doğru mu
Sabreden muradına kavuşurmus sözde
Devamını dileyemedim bu hayattan
İstemeyi bilemedim belki de düşünmekten
Adına bile inanmadığımız bu yaşamdan
Huzuru nasıl isteyeyim...
Şükür edip yaşarım günübirlik
Yaşamak şakaya geldi
Ciddiye almadı insanoğlu
Ölüm bu kalbi yaralayıp deldi
Hatıraya sığmadı insanoğlu
Kalp sevgiyi verdi de alamadı karşılığı
Öyle pek yanlış sayılmazdı bu yaşantımız.
Yürür sokakta, iki dudak arasında değildi bu hayalimiz.
Kafa rahat olur, cebimizdeyse birkaç kuruş.
Kötü çocuklar değildik aslında, çekinceliydi bu fikrimiz.
Sabah olur, çay pişer, dertler kaynar o anda.
Bu dünyada ağlanacak halimize gülüyorduk
Evet saçma, çok saçma
Neden mi
Çünkü insanlar yok olmalarına rağmen
İnanıyordu!
İnanıyordu ölüme
Yavaş yavaş yok eder
Güneşin bu sıcaklığı beni
Nefes nefese bıraktı her gün
Dünyanın bu pisliği
Alışmak istenir mi sahiden
Ölüme inancımız tamken
Anlam veremediği her an için, ak düştü saçına;
Vicdanı olmayan bir adam takmazmış hiç kafaya.
Düşündükçe kabardı defter, bitmek bilmiyor bu kalem;
Derdi olmayan bir adam için hep konuşuyor bu alem...
Sanki ömrümün son günlerini yaşar gibi
Yazacak hiç bir şeyim kalmadı
Alıp tutacak elimden bu hayat öyle gözüküyor
Tutunacak bir dermanım hiç olmadı
Yıllar geçer 5 dakikada anımsarsın
Yine bilmiyor bir şeyleri bu gözler
Öğrense unutur mu adını bu dil
Sevse tutar mı elini bu el
Anlasaydım her şeyi akar mıydı gözlerden bu yaşlar
Yine yürüyorum yolda çaresiz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!