Oturduğum evde bir kitap varmış.
Haberim hiç yokmuş.
Birgün küçük oğlumla oynarken;
Oğlumun elinde bir kitap...
Bu kitap benim değil...
Meğer hanımın kitabıymış...
Sana doyamıyorum eşsiz Türkiyem...
güzelliklerin o kadar çok ki cennetim...
Ruhum hep seninle benim...
Mutlu oluyorum her bir köşesinde...
Yeşillikler sarmış dört yanını...
Hiç olmadı içimde,
Kendiliğinden aktı.
Kalem oldu, kağıt oldu.
Bir mısra, bir dize...
Hayat oldu, toprak...
Anlıyor musun? Evlat...
Ne nalına,
Ne mığına,
Vurduk yolun düzüne...
Yokmuş gibi yokuşuna...
Kolaya kaçmak...
Moda oldu...
Dünya malı...
Senin değil ki;
Sahip çıkıyorsun...
Can alıp, can veriyorsun...
Giderken ne götürüyorsun?
Yalanı katık yapmış,
Bala bandırmayan mı var?
Vicdanlar sızlasa da,
Ağzını şapırtdatmayan mı var?
Hiç kimse gözyaşlarına değmez.
Ama dünya o zaman yaşanmaz ki!
Gözyaşları olmadan…
İnsan nedir ki?
Tek gülmeyle yaşanmaz ki!
İnsan kendine neden palyaço arar ki?
Gönlü güzelim...
Gönlü gamzelim...
Ah o gönlündeki ışık...
Gözlerinde gülücüğüm...
Ah o gönlündeki nur...
Yüzünde tebessüm...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!