Oturduğum evde bir kitap varmış.
Haberim hiç yokmuş.
Birgün küçük oğlumla oynarken;
Oğlumun elinde bir kitap...
Bu kitap benim değil...
Meğer hanımın kitabıymış...
Sana doyamıyorum eşsiz Türkiyem...
güzelliklerin o kadar çok ki cennetim...
Ruhum hep seninle benim...
Mutlu oluyorum her bir köşesinde...
Yeşillikler sarmış dört yanını...
Hiç olmadı içimde,
Kendiliğinden aktı.
Kalem oldu, kağıt oldu.
Bir mısra, bir dize...
Hayat oldu, toprak...
Anlıyor musun? Evlat...
Dünya malı...
Senin değil ki;
Sahip çıkıyorsun...
Can alıp, can veriyorsun...
Giderken ne götürüyorsun?
Azmi ve iradesi olanlar,
Zapt edilemeyen milletlerdir.
Tarih bunu gönüllere altın harflerle yazmıştır.
Sanmasınlar ki;
Bir milletin yönetimi ele geçirilsin,
Ordusu devşirilsin de bitecek mi?
Hiç gelmez dediğin...
Zaman akıp gitmekte...
Kim durdurabilmiş...
Tarihe imza atanların dışında...
Sen kendini görmezsen;
Başkalarının dünyasında...
Yalanı katık yapmış,
Bala bandırmayan mı var?
Vicdanlar sızlasa da,
Ağzını şapırtdatmayan mı var?
Hiç kimse gözyaşlarına değmez.
Ama dünya o zaman yaşanmaz ki!
Gözyaşları olmadan…
İnsan nedir ki?
Tek gülmeyle yaşanmaz ki!
İnsan kendine neden palyaço arar ki?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!