Münevver'in Sami'si Şiiri - Alper Tunga 3

bana derler ayık Sami!
arkamdan konuşurlar
fıçıyı içse devrilmezler derler
çoktan devrildim... onlar bilmezler.

yaşım daha on yediydi
gömleğimin üstten açık düğmeleri
tesbih sallamalarım daha yeniydi

saçlarımı sağa tarar
ayakkabının topuğuna basar
tek çizgi pantolon giyer...

döner dururdum gazinonun kapısında
birine rastlasam da beni de içeri alsa
şöyle bir ufak gezinsem hicazdan rasta
vay anasına be! ulan! vay anasına

birisi var! geçip gidiyor her defasında
başını yere eğmiş dalgalı saçlarıyla
öyle kalakalıyordum Allah'ıma kitabıma
bir gün saçını savurdu baktı bana ama
ulan!

ertesi gün ayna ayna!
saçlara limonlu kolonya
pantolon, gömlek jilet..
eh! olsun o kadar da

koyuldum düştüm gazinonun kapısına
geçecek buradan! geçecek mutlaka!
uzaktan göründü, dalgalı saçlarıyla
zaman, kalbim, ruhum atmıyor durdu o an orda

nezaketen eşlik etmek istediğimi söyledim
gülümsedi, ben ne anlattım o ne söyledi
yol boyunca ikimizde bir şey kestiremedi
adını söyledi... Münevver dedi
Münevver dedi... Münevver...

evinin önünde bekledim, gezdim, tozdum
Münevver'i görür görmez de anlattım
sevdim dedim, çok sevdim dedim
hata mı yaptım?
bir Ayık Sami daha o zamanlar olsaydı
belki çekerdi kulağımı

bir Münevver bir de anası o evde
Münevver konfeksiyonda anası merdivende
yaşayıp gidiyorlar.
yaz mevsimi gelince
Münevver işten ayrılıyor.

Bende o zamanlar pazarda... karpuz mevsimi
Münevver'li mevsimler... havadisten havadis.

nasıl sevdiysem Münevver'i gitmedi içimden
üç ay koskoca üç ay elleri elimden
kol kola gezdik, sahillerde, bahçelerde, parklarda
vay anasına be! ulan! vay anasına!

bir haftalığına karpuz hasadına gittim
dönünce istikameti Münevver'e çektim

evde ne ışık var, ne anası var, ne ses var.
inanmadım bekledim. bekledim... bekledim!

insanlık halidir belki başlarına gelen...
bir beladır dedim, ne olur ne olmaz dedim
bastım tekmeyi kapıya içeri girdim.

evde ne anası var, ne Münevver var...
ne eşya var, ne halı... ne de dolap var...

kuş olup uçtu Münevver...
günler, haftalar, ay, güneş...
Allah affetsin...

üç ay sonra bir mektup... yazan Münevver...
mektupta gözyaşlarının izleri var.

olsun be! ağlama Münevver!

babası Münevver'e söz kesmiş,
anayı kızı da almış gitmiş.

oda denk gelmiş bizim karpuz hasadına
ulan vay anasına be! vay anasına!
karpuzuna da! hasadına da!

gözlüklerimi sileyim de... Mithat yok yanımda...