Ayan beyan ortada değilmi haykırışlarımız
Sancılı olsada varoluşlarımız
Hatta ayrılıklarımız
Hangi şarkıda hangi yüz
Hangi tebessüm hatırlatmadı ki seni bana
Ziline basıp kaçtın,
Kim o diye sormadım.
Gel bir diye kapıyı aralık bıraktım.
Çayına şeker diye bal kattım,
Yoluğunda zehir oldu bal diye tattığım.
Bu hayatta aldığın nefes kadar ne kıymetli
Hatalarla büyür insan; yüzleşir beklemediği anda
Kimi zaman nefesi darlanır,huylanır
Kimi zaman nefesi kesilir,umutlanır
Ruhumun sokaklarında çalınan kornalar
Yorgunluğumu sözlerimden önce,
Gözlerimden anlayan yar, nerdesin...
Vefası eksik gam kenarımın tek sahibi nerelerdesin?
Üfledin, söndüm.
Tek bir sözüne sustum.
Geçmişi iki satır kelamla maziye gömdüm.
Korku ve yakarış aşka yapılmış en büyük ihanet
Özlem ve saygıdır işin özü
Sımsıkı sarılmalı sevdasına insan
Zoru kolay oldurur isterse budur rivayet
Yok bunda kehanet, zoru görüp kaçmamaktır maharet
Beni kendinden uzaklaştırırken
Aklından geçenleri düşünüp irkildim
Bilirdim severdin oysa, neden yakınları ırak eyledin
Gözlerinin girdabında boğuldum
Hamuru hasret olan bu sevda da yoğruldum
Iraklar yakın olmayacak diyorsan
İş güç koşuşturması hayat telaşesi içinde bile
Yorgun argın bithap düştüğüm anlarda bile
Kahkaların sustuğu,kirpiklerimin nemlendiği anda bile
Gelecek kaygısının kaybolduğu
Geçmişimin azığını bir notanın ıslığında duyarken bile
Alarmdan önce kalkıp
Fark ettim ki seni değil, seni sevmeyi seviyorum
Telaşsız bir duygu selinde adınla telaşlanıyorum
Elim kolum dursun şuracıkta, ne çıkar
Ben ruhumun zenginliğinde bir tek seni dileniyorum
Elmacıklarına düşen kirpik tanesi
Yaşımdan yorgunum,
Telaşsız biraz durgunum.
Kimseye yok sözüm, sitemim,
Kendime kızgınım.
Bundandır dağınıklığım.
Ah benim sevdiğim
Teni beyaz, gönlü esmerim
Sesi kısık şimdilerde gülüşlerimin
Küreği kırık sandalımın…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!