Müellifin Taslağı Şiiri - Murat Avcı Ozan

​Yarım bırakılmış bir imlanın gurbetindeyiz,
Kader; önümüze serilen o ilk, o ketum taslak...
Ne bir nokta bırakılmış sığınacak bir gölge gibi,
Ne de bir virgül nefes aldırmaya.
Kelimeler, o körpe göçmenler,
Kendi harflerinin ardında bir giz gibi saklı;
Belli ki usta bir elin sırrıyla ham bırakılmış ömrümüz,
Keşfedilmeyi bekleyen bir gurbetle başlıyor en derin sızımız.

​İşte buradasın, elinde mürekkep ve bir parça cesaret.
İlk hamle kabacadır, kırık kemikleri doğrultur gibi:
Yanlış anlaşılan günleri düzeltmekle başlar insan.
Harfleri ait olduğu yere yerleştirdikçe,
Hayal meyal belirir sislerin arasından
O vahşi, o muazzam hayatın çehresi.

​Sonra o amansız ayıklama vakti gelir:
Anlatım bozuklukları... yani ruhun fazlalıkları.
Bazen sırtındaki kambur bir kelimeyi silip atacaksın,
Bazen eksik kalmış bir sevinci kanınla tamamlayacaksın.
Ve yerini değiştireceksin kimi zaman anıların;
Ölümün kelimesini alıp, en arkaya,
Yarının kelimesini getirip en öne koyacaksın.
​
Çünkü bilirsin:
Cümle içinde yanlış yerde duran her sevda,
Bir anlatım bozukluğudur kalbin diziliminde.

​Ve en nihayet, o en ince zanaat:
Noktalama işaretlerini serpiştirmek göğsün kafesine.
Kolay mıdır bir virgülün hakkını vermek?
Nerede duracağını bilmek, nerede soluklanacağını...
Hangi uçurumun kenarına ünlem çakacağını,
Hangi dipsiz kuyuya soru işaretleri sarkıtacağını bilmek.
​
Ve nihayet, o en büyük sır:
Doğru yerde, o kusursuz noktayı koyabilmek.

​İşte o an öğrenirsin:
Doğru yerde susmanın asaletini,
Doğru yerde isyan etmenin o görkemli çığlığını.
Son nokta, teslimiyet değil;
Metni asıl sahibine, yani kendine iade etmektir.

​İlk metin kaderdi, evet;
Mürekkebi mutlak, tasarımı yüce bir mecburiyet.
Ama aradaki o boşluklar, silgiler, kesikler...
O bizim kendi uçurumumuzdur.
İnsan, kendi ömrünün editörü olduğu müddetçe,
Kaderin sınır boylarında
Kendi tapınağını inşa eder.