Müebbet Matemindeyim

Zemherinin diş bileyen o buz kesmiş ayazında
Ruhumun pas tutmuş ağır demir kilitleri çözülür
Gözbebeklerime çöker kurşuni bulutların ağırlığı
Zamanın süzgecinden sızan zehir damlar ömrüme

Ufuk çizgisine asılmış solgun silüetindir kalan
Müebbet matemindeyim sevgilim kör karanlıkta

Aynaların sırrı dökülürken yorgun ve solgun yüzüme
Hafızamın mahzeninde inler suskunluğun çığlığı
Avuçlarımda birikir toprağın derinlerinden sızan tuz
Rüzgarın uğultusu dağlar göğsümün ıssız caddelerini

Hançer yarası gibi sızlar kalbimde kalan izin
Müebbet matemindeyim sevgilim kör karanlıkta

Gök kubbe yıkılır üstüme sağır duvarlar arasında
Adımlarım takılır isli kaldırımların çıkmazlarına
Yıldızlar sönüp de bürünürken gece zifiri donuna
Hasretin demir pençesi sıkar boğazımı acımasızca

Ruhum çarmıha gerilir bu kimsesiz şehirde sensiz
Müebbet matemindeyim sevgilim kör karanlıkta

Körpe fidanları kurutan o amansız rüzgar eserken
Avuçlarımda biriken kanlı tuz taneleri ağırlaşır
Gökyüzünün yırtılan siyah pelerininden sarkan
Ruhumu dipsiz kuyulara çeken o ezeli çile artar

Bütün yolların vardığı o yasaklı mabedim sensin
Müebbet matemindeyim sevgilim kör karanlıkta

Kapanmayan yaralarımın üstüne basılırken tuzlar
Adının harfleriyle kazınır göğsüme mezar taşım
Ecelin elinden kaçan son sığınak yitip giderken
Zamanın çarkı öğütür sabrımın en ince telini

Sensiz bu dünyada kalmış en son gölgeyim artık
Müebbet matemindeyim sevgilim kör karanlıkta