Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Kara gözlerine takıldığım yár
Görmeni diledim, gördüğüm gibi
Görünce gül gibi yıkıldığım yár
Dermeni diledim derdiğin gibi

Bayılıp düşende kalır mı seda

İnsanlar kimi cahil kimi sözde kültürlü
Âlimler ışık saçar cahillerde ar olmaz
Dertsiz insan doğmadı herkesin türlü, türlü
Ne kadar uğraşsak da dünya bize yâr olmaz

Biz neden yaşıyoruz ona cevap bulmalı

Sevgi duyguları nasır bağladı
Sevene aşkolsun, sevilene de!
Hoş görü felç oldu, gönül ağladı
Sevene aşkolsun, sevilene de!

Sevgi bir hazine asla bitmeyen

Süslenip taranma ellere karşı
Bana dön güzelim bayramım olsun
Çıkalım seninle gezelim arşı
Seninle bir güzel seyranım olsun

Bana lazım değil, taranmış saçın

Ruhunda hasret var, aklında sıla
Aksaray’da garip yaşar bu dostum
Meğer Kırıkhan’da nüfusü halâ
Aksaray’da gezer, koşar bu dostum

Zalim felek onu gurbete attı

Bir gün hatırlarsın diye resmimi
İmzalayıp sana gönderiyorum
Daha da görmezsin naciz cismimi
Artık bu sevdaya son veriyorum

Gam keder, en ağır yüklerdeyim ben

Selam size İslam da Kardaşlarım
Ey cephede biçare dindaşlarım
Her yönüyle dava arkadaşlarım
Moskofları sürün Allah aşkına!

Teslim olmayınız modern silaha

Düşündükçe düşündüm, bir cevap bulamadım
Muradımı dünyadan ne diye alamadım
Açlık kıtlık çekmedim, derde de bulaşmadım
Hapse girip çıkmadım kimseyle dalaşmadım
Dünyaya hevesim yok, mala vermedim önem
Alış- verişler yaptım aldandım dönem dönem

Tam yarım asır oldu terki diyar edeli
Aranıp sorulmadık, avrupaya gideli
Türk vatandaşı olmak, bu mu idi bedeli
Gurbet elde perişan, geçen yıllara yazık

Devlet babamız var ya, dedik yetim kalmayız

Bir zamanlar bilirdik komşuluk adabını
Kalmadı gidip gelen, nereye gidiyoruz?
Küçükler bilirlerdi büyüğe hitabını
Kalmadı yüze gülen, ne oldu bu millete? ..............Ozan Mikdatî

Nerde eski komşuluk, nerde eski insanlık?