Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Geveliyor abuk sabuk
Zikrini virdini bilmez
Fetva verir dinden kopuk
İslamın şartını bilmez

Saldırıyor her hitapta

Ben neyimki devri alem içinde
Döner dünya, varlığımdan bihaber
Yazdıklarım sivri kalem uçunda
Söner dünya darlığımdan bihaber

Giderdim ben hiç bakmadan ardıma

Ben sana hasta oldum, devası sen olasın
Sensizim kimsesizim, bende bir yanlışlık var
Paramparça gönlümün, sıvası sen olasın
Sensizim sensin sızım, tende bir yanlışlık var

Bir bilsen saçlarım, koparıp yolduğumu

Kasaptan geçiyordu, sokakta işlek yerde,
Baktı durdu etlere, ama elleyemedi.
Birkaç kilo et alıp, çocuklar ile yer de
Fikrinde çatal bıçak, lâkin elle yemedi.

Sardı onu o anda karamsar bir düşünce,

Küçük dertler dedim önem vermedim
Bir değil bin değil dağa döndüler
Önceden ben bunu sezip görmedim
Damla sandıklarım çığa döndüler

Küçükken ömrümün ilk yıllarında
Kalbimiz en hızlı attığı andı
Oynardık hoplardık köy yollarında
Gönlümüz hayatı tattığı andı

Duvarlara çıkıp indiğimizde

Sana açtım gönlümü bekliyorsun daha ne
“İnsan ne kahve arar ne de bir kahvehane”
Güzel demiş atalar tespitleri şahane
Hatırı bir kahvenin onlarda kırk yıl idi
Gönüller dosta imiş kahvede değil idi

Sensin benim hayalimde düşümde
Başka neyi düşünürüm mahbube
Senin için kalbim atar döşümde
Düşünürüm taşınırım mahbube

Hasretinle kül olsam da yanmaktan

Çaldı çırptı haram yedi,
Tövbe etmiş, maşa-Allah
Geldi gitti, yalan dedi,
Haca gitmiş maşa-Allah

Sağa sola bakınıyor

Dertli geçen günlere
Ay dediğim anlar var
Şöyle dalıp dünlere
Oy dediğim anlar var……Mikdadi

Kasabadan bu şehre,