Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Ben buyum diyerek efelik satmaz
Herkesi sarandır ülkücü olan
Komşuları açken kendi tok yatmaz
Hal hatır sorandır ülkücü olan

O herkese candır, zayıfı dövmez

Kul haddini nasıl aşar?
Nasıl yanlış yolda koşar?
Herkes ölür, nasıl yaşar!
Bunu düşün yeter sana

İhlas olsun her işinde

Zifiri karanlıkta, gece sabaha karşı
Aklıma vurduğunda, döndüm olduğum yerde
Öyle bir bağırdım ki sesim titretti arşı
İsmini çağırmıştım andım olduğum yerde

Kendimi öyle yalnız hissettim aynı anda

Oku oku yay gitsin
Gerilse de ok sende
Onu ona pay gitsin
Verilse de çok sende

Akan bir demsin çaysın

Düştüğüm dertlerin dermanı sensin
Merhemim ilacım olsan olmaz mı?
Dağılsın bu efkar acılar dinsin
Bu garip gönlüme dolsan olmaz mı?

Bildirip sevgini dönüp de baksan

Dünyanın yükünü omuzlayarak
Aldım gidiyorum yol belli değil
Tahtadan atımı mahmuzlayarak
Öldüm gidiyorum sal belli değil

Esvabımı giydim beyadan beyaz

Hayatın boyunca gunah kazandın
Öldün de kurtuldun biz de kurtulduk
Musalla taşına yattın uzandın
Öldün de kurtuldun biz de kurtulduk

Gariban fakire selam vermezdin

Dünyaya gelmemde sensin vesile
Canıma can kattın nerdesin anam
Yetiştirdin beni bir heves ile
Bambaşka bir tattın nerdesin anam

Hep koşturdun gece gündüz demedin

Nerede görürsem bir çağlayanı
Maziyi hatırlar gülüp ağlarım
Güldürmek mümkün mü her ağlayanı
Boynumu bükerim bilip ağlarım

Hasretin yarası yüreğimde ur

Neşem oluverirsin hüzünlü anlarımda
Hayalin yeter bana, yoksan da yanlarımda
Gerçeği yaşar gibi,tahminde zanlarımda
Başka bir gerçeğim yok, bu hayat düş değil mi?

Seni hatırlayınca, azalır sıkıntılar