Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Her şeyi hesaplayıp yurdumuzu böldüler
Bizi yok etmek için sürülerle geldiler
Türk’ü tanımadılar gafletlere daldılar
Mehmetçiği görünce kanı dondu kurudu
Mehmetçik şehit oldu vatanını korudu

Cılkı çıkan şiir değil
Ne son ne de ilk’i çıktı
O yazanlar şair değil
Kalem tutan tilki çıktı

Dolu boşu yoktur bunun

Beni yine bana bırakma canan
Hasretinle yakıp küle çevirme
Del’olur ayrılık nârında yanan
Gönlümü kavurup çöle çevirme

Mutluyum seninle bahtiyar oldum

Gel diyorum yeter artık
Bu can bana dar geliyor
Halim senden beter artık
Ayrı kalmak zor geliyor

Semalarda yel gibiyim

I was seven years of age
I went to the zoo,and i had seen a cage
There was sitting a black body,
and was eating a banana
I wanted to talk with him
I Bend down and looked in

Ruhunla sevmeyi maharet sanma
Kalbinden bir köşe ayırsan yeter
Bu yolda ben yandım bir de sen yanma
Sadece sevgini duyursan yeter

Dalından dermeli gülü solmadan

Damarında asil kan
Eşeğin soysuz çıkar
Hem arsız hem atılgan
Aşığın soysuz çıkar

Nereden etmiş neşet

Gül ile Lâle'ler aynı civarda
Süstü’ler çevrede bazen duvarda
Bu tür çiçeklerden her yerde var da!
Türkiye’nin başka kokar gülleri

Güller nöbet tutar garip mezarda

Gemileri yaktığımızı hatırlamıyorum
Geldik ama, geri dönüşü hayalden
Bile geçirmiyoruz.
Gurbetin böylesi de varmış
Manevi gemiler çoktan yanmıştı.
Arada ki dağlar,denizler yollar

Hakikat ilminin bahri Kur’andır
Gemisi İslamdır kendi burhandır
Allah’ın Kelamı nurdur nurandır
Dışarda eğleşme gir kapısından

Yedi kat göklerin Allah’tır nuru