Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Kaptırdım kendimi şiir seline
Yazıyorum her gün, yaralıyım ben
Genç yaşımda düştüm gurbet eline
Diziyorum her gün, yaralıyım ben

Özlem mangalında yanıp tüterek

Kapı komşum yurttaş olsun, bana selam söylesin
Türkçe bilsin sırdaş olsun, tatlı kelam eylesin
Bizden olsun bir taş olsun, söylemem ki öylesin
Bunlardan bin kat iyidir, en kötüsü bizlerin

Kavga bile ediyorsak, Türkçe söyler duyarız

Zerreden küreye, bütün mevcüdat
İnsan hizmetinde, insan içindir
Uzayda, semada, kevn-i kainat
İnsan hizmetinde, insan içindir

Ne bir şey eksiktir, ne bir şey fazla

İnsan bozuntusu beylere inat
Adamlıktan ödün veren değilim
Yağ çekme sanatı değil bu sanat
Haksızça kimseyi yeren değilim

Bir taraftan çarpıp bir yandan bölüp

Yüce Allah Rahmandır
Gönüllere mihmandır
Kalbin nuru imandır
O yoksa duygu da yok

Seyyah gibi ülke ülke dolaştım
Halâ konamadım yaz geldi geçti
Hayat ile dünya ile dalaştım

Seversen eğer
Verirsen değer
Yanarsa çiğer
Yanmayacaksın

Düşmüşsen aşka

Yaşım elliyi aştı, dünya ne işe yarar
İhtiyarlık çatınca insan gençliği arar
Artık telafi olmaz kalıcıdır bu zarar
İlkbahar, yaz, son bahar, geldim ömrün kışına
Ayak uyduramadım hayatın akışına

Uykudan kalktım gece
Başladım hece hece
Ne saz var ne kemence
Kalemdir tercümanım

Ne rüyada ne düşte

Yıllar yılı çeke çeke ağladın
Bitmedi elemler, dertler bitmedi
Dertlerini yaza yaza çağladın
Susmadı kalemler, dertler bitmedi

Ağrılardan mutlu günün olmadı