Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Köristan’da resim sergisi açma!
Abesle iştigal edersin dostum
Sağıra saz çalmak külliyen saçma
Sen kendi kendine ötersin dostum

İltimasın yoksa ölür hastan da

Lâl oldum sen gideli, diyecek söz kalmadı
Arada senden haber aldıkça ah ederim
Hepten yandım kül oldum yanacak köz kalmadı
Kendimi bir boşluğa saldıkça ah ederim

Dönerim eskilere mazilerde ararım

Dünya da ne varsa,hayır ve şerri
Bitkisi, hayvanı, cini, beşeri
Niçin, kim yarattı bütün şeyleri?
Bunun cevabını bulan kurtulur!

Ol dedi de oldu, bütün kainat

Damarında asil kan
Eşeğin soysuz çıkar
Hem arsız hem atılgan
Aşığın soysuz çıkar

Nereden etmiş neşet

Ruhunla sevmeyi maharet sanma
Kalbinden bir köşe ayırsan yeter
Bu yolda ben yandım bir de sen yanma
Sadece sevgini duyursan yeter

Dalından dermeli gülü solmadan

I was seven years of age
I went to the zoo,and i had seen a cage
There was sitting a black body,
and was eating a banana
I wanted to talk with him
I Bend down and looked in

Eğer paranız varsa
Buyurunuz Marsa!
Şimdididen satılıyor
arsa arsa

Her tarafa birer füze attılar

Uçup durma deli gönlüm düşersin
Kanatlandın yorulursan karışmam!
Öyle doludizgin koşma şişersin
Nefes yetmez daralırsan karışmam!

Efkarlanıp yükseklere çıkarsın

Yaş bendini aşıyor dönüşü yok gidişin
Ölmeliyiz artık biz çıkmaz bir sokaktayız
Farkında değil miyiz mutlak olan bitişin
Bilmeliyiz artık biz şimdilik ayaktayız

Umudumuz olsa da akibet budur elbet

...........
Güdüyordu köyün koyunlarını
Her sabah koyuna giderdi çoban
Sayalım marifet oyunlarını
Daha neler neler ederdi çoban