Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Gün doğdu, ey Türk uyan
Kabus olmadan rüyan
Yok mudur beni duyan?
Nerede bu insanlar?

Düşmanlar bir oldular

Batının güzelliği batılı ya hoş gelir
Nüfusu kalabalık sanki bana boş gelir
Bir hemşeri görürsem gözlerimden yaş gelir
Yıllardır gurbet elde kesildi iflahımız

Dünyanın hali bozuk gülmez insanoğluna

Bazen susmak gerekir

Ölçüp biçmek gerekir acı söz gönül yakar!
Demeden önce düşün sonra iş işten geçer
Dil bazen insanları birbirlerine takar
Ona buna sataşan etrafa dehşet saçar!

Ben anladım herkes böyle olmalı
Çok açıktır, çok sarihtir söz senin
Bilmeyenler, belleyip anlamalı
Giderken bayrağın beyaz bez senin

Deme gencim, deme yaş elli değil

Bir delim var uzaklardan seslenir
Gel dedikçe “ah” söylerim susarım
Deli gönlüm sevdasından beslenir
Bil dedikçe “eh” söylerim susarım

Sorduğumda neden acı sözlerin

Yoruldum tutmuyor titrer dizlerim
Bir adım at oğlum gel bana doğru
Sana yol göstersin benim izlerim
Evladım yolunu bul bana doğru

Gençsin kuvvetlisin haline şükret

İsyana dalmışsın,nisyanın perde
Ömrün heder oldu günahta şerde
Herşeyin hesabı vardır mahşerde
Beklenen gün yarın,yakın değil mi?

Kendi kitabını oku denince

Elli yıldır beygir nallar dururum
Hala bir çapula giyemedim ben
Bu beygirin nalı çivi tutmuyor
Sebebini bilip diyemedim ben

Taşındım düşündüm kimde kumanda

Ne kürt,ne çerkez,ne lazım.
Bana Türk ünvanı lazım.
Beşbin yıldır çalar sazım.
Aynı telden, aynı dilden.

Unutmadık aslımızı,

Bir varmış bir yokmuş
İnsalık çokmuş
Saygı gövde idi
Sevgi de kök müş
O sevgi ağacı
Tavanı gökmüş