Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

İnsan fark edemiyor kendine ettiğini
Kazanırken herşeyin elinden gittiğini
Nefes nefes an be an ömrünün bittiğini
Bilebilse gurbetçi bu kadar üzülmezdi................Ozan Mikdatî

Her şey ateş pahası her şey olmuştur akkor.

Çıkışı yok bir yola nasıl düştün ey gönül
Gölgesi yok çöllerde yandın piştin ey gönül
Geri dönüşün de yok neden saştın ey gönül
Girdin bir labirente, kaçmaya mecalin yok

Arap saçına dönen, gizemler çözülür mü

Sizden farkım yoktur benim
Ben korkmaktan, korkuyorum
Başka korkum yoktur benim
Ben korkmaktan, korkuyorum

Beni yıldırmaz her durum

Karanlık gecelerde zulüm saçan ışıklar
Çakıyor şimşek gibi gör insanlık nerdesin?
Enkaz altında kalan parçalanmış beşikler
Bakıyor eşek gibi kör insanlık nerdesin?

Ey Muhammet ümmeti neden susuyorsunuz?

Aklı olan bir insan öz nefsini sorgular
Ölümünden sonraki hayat için fehmeder,
Yararlı işler görür meşgul etmez kurgular
Aciz insan gayretsiz kurtuluşu vehmeder

Hak indinde işlerin en sevimlisi olan

Yaşı başını almış, çalıştırmaz kafayı
Boru gibi insandır aklı belinde olur
Kurban eder dostunu, reva görür cefayı
Görünce tanırsınız zehri dilinde olur

Yaptığı her eylemle dostu üzmektir işi

Daldım bir ummana yüzeyim dedim
Başka bir alemde gezeyim dedim
İnciden mercandan dizeyim dedim

Bu dünyada başka dünyalar gördüm
Rüyalar içinde, hülyalar gördüm

Sensiz geçen anlar öldürür beni.
Her gece uykumu böler hasretin
Sönmeyen közlerle doldurur beni
Hançeri bağrımda biler hasretin.

Sensiz kışa döner baharlar yazlar.

Şaşırdım ne yapsam ben bu ülkede,
Kalkmaya çalışsam otur diyorlar.
Güneşi görmeden yandım gölgede
Torpilin adına hatır diyorlar

Kanatlarım yok ki bırakıp uçsam

Dillere destan olup anlatsalar öykünü
Kalbin taş kesilse de kaybetsen her duygunu
Geceler zindan olup, kâbuslarla uykunu

Böleydin de öleydim gözüm açık gitmezdi
Kara bahtıma rağmen sevdan beni ütmezdi