Metin Keleş Şiirleri - Şair Metin Keleş

Bir sonbahar akşamı
Son kez geldin kapıma
Kırmızı güller içinde
Veda ettin sen bana

Kuşlar bile göç etti

Her şiir kendi rüyasında
Her şair kendi rotasında
Beni unutma manolya
Ben seninle şiir ortasında
Ben aşk ile uçurum arasında
Bilmiyorum neredeyim

Yüreğim devrim yaptı bu gece
Bütün hücrelerim göz altında
Devrildi gönül tahtım
Asıldı içimdeki asi sevda
Yorgun iklimler alır beni
Ve yalancı baharlar kapımda

Sana can evimde bir yer ayırdım
İki cennet iki bahçe içinde
Sana kavuşmayı ömür sayardım
İki dünya iki asır içinde

Boş verdim dünyanın şatafatını

Seninle sahillerde dolaştığımız
Bahçelerde güller topladığımız
Diz dize oturup ağladığımız
Seninde aklına gelir mi bilmem

Denizlerde ay ışığını seyrettiğimiz

Yan yana getirsem iki heceyi
Şiir olur işte şair değilim
Kitaplara yazsam gündüz geceyi
Roman olur işte yazar değilim

Eksik kaldı yürek dinden ilimden

Bakmadım ardıma durmadan koştum
Delirmiş dediler düşmanım dostum
Balık oldum suda yüzdükçe çoştum
Ömrüm aşk deryasına dalmakla geçti

Bir başka güzeldi aşkın kelamı

Mayınlardan arta kalan
Sevdaların iz bıraktığı
Bir haritadadır.

Bir kalem bir beyaz kâğıt
Birde aşkın hiç uğramadığı

Mecnun’un aklını başından alan
Aşkadır sitemim Leyla neylesin
Ferhat’a güç verip dağı yardıran
Sevdadır sevdiğim Mevla neylesin

Bülbülleri kıta kıta gezdiren

Gülistan Bahçenin bülbülü sensin
Hasret yollarının düldülü sensin
İlkbahar sonbahar bütün mevsimler
Dağların çiçeği, sümbülü sensin

Denizin dalgası mavisi sensin