Metin Gürbüz Şiirleri - Şair Metin Gürbüz

EY BÜYÜK İNSAN

SEN GİDELİ YERİN ASLA DOLMUYOR
KARANLIKTA KALDIK GÜNEŞ DOĞMUYOR
SENDEN SONRAKİLER GÖLGEN OLMUYOR
HEP SENİ BEKLERİZ EY BÜYÜK İNSAN

Ey erenler ihsan aldım anladım
Bu dünyada mal mülk makam boşaymış
Vücudun sıhhati gönül hoşluğu
Emsali olmayan kıymet pahaymış

İnsan tüm alemi kendi sayardı

EY GÖNÜL

gözün yükseklerde burnun havada
gel artık aşağı in be ey gönül
itişirsin fırtınayla poyrazla
vaz geç bu huyundan din be ey gönül

Onca türküleri öksüz bıraktın
Boynu bükük ardın sıra ağlattın
Çok özlettin sen kendini arattın
Yerin dolar mı hiç ey Neşet usta
Bozkır tezenesi ey koca usta

ETME BENİ

gençlik yıllarımı sana harcadım
ellerin içinde kel etme beni
yandım ama bu sevdadan kaçmadım

ELMA GİBİSİN

Yaz bitimi son baharda
Kalmış yaprak arasında
Tek başına en yukarda
Sallanan elma gibisin

EMEĞİN ESERİ

Nereye çivi çakılmış
Varlara varlar katılmış

Emperyalist Denen Cani

Nedir senden çektiğimiz
Emperyalist denen cani
Zıkkım olsun emeğimiz
Emperyalist denen cani