Metin Gürbüz Şiirleri - Şair Metin Gürbüz

ANLARSIN

Malum olsun yeter benim bu halim
Çektiğim acıyı çekme istemem
Kıyamam sevdiğim olsan da zalim
Ateşi içine dökme istemem

ANADAN YOZULMUŞ YAVRUYA DÖNDÜM

Ne yapayım ben böylesi dilimi
Anlatamaz sevgiliye halimi
Gören diyor niye sevdin zalimi
Anadan yozulmuş yavruya döndüm

ALMIŞ

Kız senin bedenin bahçeye benzer
Tepeden tırnağa bezenmiş güller
Bülbüller üstünde uçuşup gezer
Yanağın al gülün rengini almış

AĞIRSA DA CEREMESİ BEDELİ

Güneş gökte yıldız,sen yer yüzünde
Hemi ışık verir, hemi de ısı
İstemem başka şey, dursan sözünde
Sokma yüreğime, çekilmez sızı

BOYNUMUZA TAKTIRMAYIZ İLMEĞİ

Alışık değiliz aptallar gibi
Öküz gibi uzatmayız kelleyi
Uçarız havada kartallar gibi
Biliriz biz hür olarak ölmeyi

BENİM

Ben sonuna varamadım sevdanın
Zerresi kalmadı dizde dermanın
Ortasında kaldım işte meydanın
Elimden tutanım olmadı benim

Okulun bitmesini,
karnelerin dağıtılmasını iple çekerdik.
Ertesi günü erkenden kalkar
inekleri danaları önümüze katar
gütmeye giderdik.
Daha çok kızılırmak kenarlarıydı gittiğimiz yerler

BULSAM

Yıllar geçti hasretliğim katlandı
Aşkın çiğerimi sökmeden bulsam
Bu genç yaş da saç sakalım aklandı
Özlemin belimi bükmeden bulsam

Ansızın içime bir kuşku düşer
Korkarım ellere kanar mı diye
Gönül kuşa benzer tez konar göçer
Uçup başka dala konar mı diye

Çekemezler aramıza girerler

Bu gün oldu kul hakkını yemedim
Yemedim daha da yemeyeceğim
İnsanı yerdim ya kötü demedim
Demedim sonrada demeyeceğim

Bu toprakta sallanmışsa beşiği