Mesele ve Yaratıcı Şiiri - Alper Tunga 3

şubat ve mart ayları;
yıllardır aklımdan gitmeyen tek bir an
o günlerde artık sık sık gözümde canlanmaya başladı...
uykumdan uyanınca. uykuya dalmadan önce

yolda yürürken aniden!
ve hüzün dalgaları. ve derin nefes almalarım.
bir an var... 'o' anda ki reaksiyonlarım tekrarlanıyor

dejavu gibi...sürekli yaşanıyor
aklımın kıyılarında... ruhum ve bedenim eriyor.
buna artık dayanmam mümkün değil.

berbat hayatımı 'o'na bulaştırmadığım için
yıllarca kendimi teselli ettim.
ama ruhum artık bu teselli için...can çekişiyor.
artık bu teselli beni ayakta tutamıyor.

'o' ana şahit olan birine ulaştım ve sordum
ve hatta istemesem bile konuştum.

beni dinle! oğlum dinle bak!
tamam! küsüz, konuşmuyoruz... ve ya her neyse
yardımına ihtiyacım var ve tek bir konu!

bana izlenimlerini anlat sadece
'o' gün için. 'o' gün neler olmuştu...
hala orada mısın?
kaçakçı!
hayat bitti! hayat!

bak!
benden sana son bir iyilik....
'o' yoktu...
sen 'o' nu kendin uydurdun.
öyle biri hiç yaşamadı
denk geldin mi? hiç bir daha?
eee! yok!
demek ki yok!

evet! evet! denk geldim.
'o' var... var işte
kafanda kuruyorsun öyle biri yok.
'o' yok... geçmişte de aramıştık.
yok oğlum!
yok işte yok!

içimde bir deniz feneri ve savaş sirenleri
sanki ikisi aynı anda çalışıp
ışıklar saçarak sesler üretiyor.
eski bir dostum bana;
hiç var olmamış birine
aşık olduğumu iddia ediyor...

var! oğlum saçmalama!
ulan bir kerede insanlık yapın be!

konu ile alakası olmayan birine anlatmak istedim.
bana zamandan bahsediyor, umutsuzluk aşılıyor.
ben bu derdimi ilk defa anlatıyorum.

nasıl!
sevemedin mi kimseyi?
nereden biliyorsun ya öldüyse!
abi ne biçim konuşuyorsun.
Allah korusun!

Yavuz abi!
ne ölmesi!

oğlum! bak seni severim.
ama sen kafayı yemişsin
hem bulamazsın, hem de tanıyamazsın
kendine bir bak! sen ne yapıyorsun.

sadece gözleri mi? ve geçmişteki hali...
oğlum sen film mi izliyorsun?
nasıl bulacaksın ve ne anlatacaksın.

oysaki yıllarca;
kimseye anlatmayarak ne kadar haklıymışım.
insanlar konu sevmek olunca ne kadar sığmış.
bunu bilerek neden hala anlatıyorum.
onlardan bir bakış açısı bulmaya çalışıyorum.

ben birini arıyorum!
milisaniyelik bir anda aşık oldum.
o andan itibaren. evren, hayat ve kaderle...
savaşıyorum...
'o' nu tekrar bulmaya çalışmak.

siz on dört yıl önce minicik bir anıyla
hafızanızda kalan birini aşkla yaşatıp
onu daha sonra aradınız mı?
ve onu buldunuz mu?

artık kimseye anlatmıyor ve sormuyorum.
ben bir bakışı aklımda. en ince ayrıntısıyla...
ve 'o' andan kalan küçücük izleri büyüterek
bir kaç denk gelişi... zihnimde film gibi izliyorum.
anı hafızam sinematiktir benim. izlerim!

adeta zihnimin koridorlarından bilgiler toplayıp
gerçek hayatla yüzleştiriyorum
bir tek adını biliyorum.

aradıkça...
Tanrım! geçmişteki insanlar diziliyorlar.
öğretmenler, isimler, o tuhaf duvarlar...
unutmak istediğim her şey ve herkes
o günlerde karşımdalar ve sanki bana gülümsüyorlar...

'ona' ait bir isim var...
soy isim bile yok... benim sevdam bu
ne! nüfus müdürlüğüne mi gidecektim
ben de böyle sevdim
bende böyle bir deliyim.

birileri geliyor. halimi merak ederek
artık şu odadan çık!
dışarıya çık!
gidelim!
işim var... ben iyiyim oğlum!

bak! gözlerinin altı şişmiş!
iyiyim ben! bana karışmayın!

ruh hastası ilan edildim,
dedektif gibi bütün izlerden gidiyorum.
'o'nun kullanmadığı bir hesabı buldum.
omuzlarını yukarı kaldırmasından tanıdım.
gözlerinden ve keskin bakışlarından...
ama hesap aktif değil.

ve aktif olabileceği başka bir hesap...
ama o fotoğrafa bakamadım,
o fotoğrafta ben bir ayrıntı yakaladım.
bir bakışta sevgisizlik. bir bakışta teslimiyet...
ben orada bir aşk değil intihar gördüm.
o hisle yola devam ettim...
sadece bir histi her şey
o fotoğraf konuştu benimle

deli diyorlar... evet! deliyim!
bir film izlettiler, izletmeyin dedim...
kendini gör, anla dediler...
zorla Zindan adasını izledim.
kendimi gördüm doğru!
ama ben o zindanı yıkmalıyım, devam etmeliyim.

hala izler arıyorum. ve sanrılar içerisindeyim.
bir güç bana devam et diyor.
yıllar sonra harekete geçmem için
adeta emir veriyor... devam et!

bir pencere...
onunla ilk karşılaştığım pencere gibi
o metafor bir şey anlatıyor sanki
Nihat abi! o pencereyi aralamamız gerekli...
haydi İlyas! bir el atın be abi!
Sami abi! Nazmi abi!
Ali abi! hadi be!
söz parka gideriz sonra!

oğlum tamam! amma zor ettin sende
vay anasına! ulan! vay anasına be

bu gelenler ikimizin dostlarıydı işte
ne kadar iyi dostlarımız var...
ama en çok seni sevdiler işte

evet her şey bir sinyaldi...
biliyorum ve kaynağı sana aitti
biliyorum. ruhlarımız bu sinyalle
belki de uzun zaman önce birleşti
ama sanki zamanla körelmiş gibi...
ve belki de senin bir duanla;
o sinyal tekrar
benim beynime ulaştı

bence;
sen bir dilek diledin,
belki de adı ben bile değildim.
ama o dileğin bana böyle ulaştı...
o dileğin geleceği güne kadar
hayat beni bu şekilde sakladı