Meryem Keskin Şiirleri - Şair Meryem Keskin

Ömür denen bir kadehlik badedir
Damla damla içer bitirir insan
Gençlik ise çabuk dolan vadedir
Ummana varmadan batırır insan.

Bahar dalı gibi çiçekler açar

Gönlüm bir yâr seçti bizim oralı,
Saçları karalı gönlü Yaralı.
Başım duman duman yâri saralı,
Saçları karalı gönlü Yaralı.

Uyku girmez oldu benim gözüme,

Biz olmalıydık seninle biz beceremedik.
Güneşi birlikte karşılamalıydık.
Sabah mahmurluğu,
Tembel gülüşler sermeliydi dudaklarına.
Gözlerin gulmeliydi bana baktığında.
Sitemler serpiştirmeliydin,

Seni sordum dostlara seveni çok dediler,
Mutlu bir yuva kurdu sorunu yok dediler.
Unut anma adını yoluna bak dediler,
Ellerin olduğunu bilerek gidiyorum.
Yüreğimi ikiye bölerek gidiyorum.

Gururumu, nefsimi, gayrı hiçe saymışım,
Ömrün güzel yılları, gitmiş boşu boşuna.
Bir vefasız yâr için, ben nefsime uymuşum,
Harcamışım gençliği, bitmiş boşu boşuna.

Söyleyin Allah aşkına,
Nasıl kal derim ki gitmek isteyen birine.
O çoktan kararını vermişti.
Gözleri saatin akrebine takılmış,
Çoktan almıştı beyaz mendilini,
Ayrılık treninin beklenen yolcusu olmuştu çoktan.

Hasretin kalbimi, hüsrana saldı
Yıpranmış resminde, elimde kaldı
Buğulu gözlerim, maziye daldı
Çaresizim işte, boynumu büktüm.

Çaresizim yârim, unutamadım

Saat sabahın üçü,
Penceremden süzülen ay ışığını
Seyrediyorum.
Kafamda deli sorular.
İnan bana.
Varlığında yokluğunu yaşamaya,

Bu gece sonlardayım sevdiğim.
Son kez oturdum seninle masaya.
Sen keyifle yemeğini yerken,
Bir kez bile bakmadın gözlerime.
Aldığın her kaşık ta azalan tabaktaki yemek,
Değildi ki.

Hayat denilen bu yolda yürürken,
Ayaklarımdan çok yüreğim yoruldu.
Her gelen ömür bahçemden bir gül kopardı,
Hazan oldu ömrüm.

Bu hayat yolculuğunda çok acılar çektim,