Meryem Keskin Şiirleri - Şair Meryem Keskin

Ben seni, sensiz yaşamayı öğrendim.

Her Sabah uyandığımda.
Sen varmışsın gibi hayatımda,
İki kişilik hazırlıyorum kahvaltımı.
Seninle sohbet ederek,
Yudumluyorum çayımı!

Bazen bir keman ağlar uzaklarda,
Dalga dalga dağılır sesi.
Sevda zannedersin,
Kapılır sın o büyülü melodi ye.
Düşersin aşk çıkmazına.
Sonra: sonrası kalpte bir yara,

Hani sormuştun ya bana,
Ben senin neyinim diye.
Sen benim gidemediğim şehrim,
Kabul olunmayan,duamsın.
Biriken takvim yapraklarım,
Görmediğim rüyamsın.

Hikayemizin kahramanı Ahmet bey,
70 yaşında bir balıkçı.
Yaptığı hatalarla çocuklarının ve ailesinin sevgisini kaybetmiş bir baba.
Her kes ten uzaklaşıp bir sahil kasabasına yerleşir.
Hayattan bıkmış ölmek için her şeyi yapan bir adam.

Bensiz uyuduğun, bir gecenin sabahına,
Uyanacak”sın,
Ve bekleyeceksin.
Kalk artık uykucu,
Kahvaltı hazır, diyenin olmayacak.
Buram buram kahve kokusu sarmayacak,
Odanın her yanını.

Ey hayat:
Bana zulmetmekten yorulmadın mı?
Ben gözyaşlarımı, içime akıttım hep.
Gülüşümü insanlara sundum,
Anlamadın mı.

Giderken son sözün sevmedim oldu,
Niyazımdır Allah’ından bul yârim.
Gidişinle gonca güllerim soldu,
Çağladı göz yaşım oldu sel yârim.
Dilerim ki benden beter ol yârim!

Kalemi kağıdı koydum masaya
Güzelce bir mektup yazayım dedim
Ben geri kalmışım el çıkmış aya
Sebep ne olaki çözeyim dedim!

Evvela selamı saldım beylere

Ne mektup ne selam salmadın bana,

Taş kalbin merhamet duymadı zalim.
Nasılda inandım aldandım sana,
Kalbin bu çağrıma uymadı zalim.
Taş kalbin merhamet duymadı zalim.

Hayatım boyunca,
Başkalarının hatalarını,
Kendi hatalarım bildim, onları suçlamak,
Hiç aklıma gelmedi!

Sevdiklerimi kırmaktansa.