Meryem Keskin Şiirleri - Şair Meryem Keskin

Merhaba bey baba, nasılsın?
Şöyle, otursam yanına benden rahatsız,
Olur musun?

Bakma öyle yüzüme tuhaf tuhaf bey baba.
Anla işte halimden kafam kıyak,

Uzaklaştım yurdundan giderim adım adım,
Sildim seni gönlümden adınla yazmaz adım.
Ne görecek gün kaldı ne alacak muradım,
Bana bu yaptıkların yanına kâr kalmasın.
Yalnız garip kaldığım sana ayan olmasın!

Gökyüzüm sen olsaydın toprak olurdum sana
Evvelim sen olmuştun ahirim de kal yârim
Sevmek neymiş görürdün inan ölürdüm sana
Evvelim sen olmuştun ahirim de kal yârim.

Baharım sen olsaydın kokuları saçardım

Aldanmışım be dostum,
Düşmüşüm, özüm suskun.
Canım diyenlerin dilinde,
Yalanlara karışmış duygularım.
Öksüz bir gurbet kesmiş yollarımı.
Sırtımı hangi yana döndüysem,

Erkek dediğin huzur vermeli kadına.
Çok gülmemeli mesela...

Ama güldüğü zaman, baharı getirmeli,
Dünyasına...

Anamın şefkati özünde gizli,
Bir zaman gezerdi oğullu kızlı.
Toprak damlı evi var iki gözlü,
O toprak damlarda çok kahır çekti.
Derdini dökecek kimsesi yoktu!

Sana anlatamadığım ne çok şey var,

İçimde biriktirdiğim.
Mesela beni görmezden gelişini.
Bir selamına bile bir ömür verecek kadar,
Sevmişken seni.
Susmaların ardından yüz çevirişin!

İnsan hiç tanımadığı birini, nasıl sever?
Yada, sevmek için, tanımak gerekirmi?
Ben ne zaman başladım,
Seni sevmeye bilmiyorum.
Belki ilk gördüğümde.
Belki aylar içinde.

ANNE, SEN BENİ HİÇ Mİ SEVMEDİN?

Annem… Kanatsız meleğimdin benim.
Sen varsan, hiçbir şey olmayacaktı bana.
Canımı en çok senin yakacağın
Hiç gelmemişti aklıma.

Uzaktan sevmelerin,
Kederinde boğuldum, ben yine sevdiğim.
Ten kokusu değil can yangısı bu aşk bende.
Sevdanın yağmurlarıyla ıslandım yine,
Sırılsıklam.
Ömrüme kış geldi sevdiyim,