Sen geçen mevsimlere inat
Benim hiç solmayan baharım
Nefesim günüm güneşim
Huzurum neşşem sevincim
Sen gözleri derya denizim
NEREDEYDİN
Seni ben çok bekledim
Günleri ayları yılları bitirdim
Yazları kışları sensiz geçirdim
Hasretinle ağlarken neredeydin
İnsan bazen çıkmaz sokaklarda kalıyor,
Aldığı her nefes kalbine bıçak gibi saplanıyor.
Ne kadar güçlü görünse de insan,
Sabır da bir yere kadar dayanıyor.
Ağla, bağır, çağır, yetmezse haykır,
Onca acı söze onca ihanette
Arsız ve yüzsüzlükle
bir de karşıma geçip de
Özür dilerim dese de
Afettetsem ne yazar afetmesem ne yazar
Gönül penceremde beklerim seni
Belki gelirsin diye
Yasak koydum gözlerime
Uyku vermem gelsede
Erteledim bu gece düşlerimi
Dünya baktı ki insanlar duyarsızlaştı olup bitenlere
Acılarını ben paylaşayım dedi gökyüzü
Durmaz ağlıyor gündüz ve gece
Gitme kalbime nasıl derim
Canın gitti diye
Gözlerimden nasıl gizlerim
Yüzün varken içimde
Gitme dayanmaz bu yürek
Güle güle canım
Yolların açık olsun
Kısmetin bereketle dolsun
Günlerim hep sana sana doğsun
Güle güle canım
Güle güle kıymetlim
gözün arkada kalmasın
Aşkın en kıymetli servetim
Sonsuza dek kalbim senin
Güle güle cennetim
Bu kadar dert etme hayatı kendine
Öyle çok da büyütme gözlerinde
Hepsi üç gün üç gece
Sen boş ver inadına gülümse
Kırıldınmı sar yaralarını
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!