Söyleyecek sözüm çok
Anlayacak kimse yok
Hâkim olsam kırılacak kalem çok
Ne sen sor, ne de ben söyleyeyim
Susma içine atma derdini kederini
Biriktikçe çürür insan kendini
Unutma, ikinci bir şans yok ki
Şu fani dünyadan gelip geçerken,
Sabır düştü payıma çok erken.
Çay gibi demlendim,
Kahve gibi ağır ağır közde piştim.
Sus kalbim dökme göz yaşını
İçine göm o zalimin sevdasını
Aşka secde ettin de eydin başını
Seni anlayamaz mecnun olmayanı
Süs kalbim sus,söyleme, duymasın…
Canını versen de aşkını anlatamazsın.
O zalim bilmezateşlerde yandığını,
kalbinin gözü sana kapalı.
Ben seni sorusu sualsiz sevdim,
Gördüğüm gibi, olduğun gibi…
Boş kalbimi seninle doldurdum,
Ve bir anda bütün yalnızlığım kayboldu.
Sessizliği dinliyorum
Sanki ruhuma ilaç gibi
Ilık bir rüzgaz esiyor
Şefkatle saçlarımı okşuyor
Sessizliği görüyorum
Şensiz sığamıyorum hiçbir yere,
Yarım kalıyor nefesin bı şehirde
Bir zamanlar cennet gibi gelirdi gözüme,
Şimdi her şey kara bir gölge
Şimdi sen gidiyorsun ya,
Ruhum yokluğunla karardı.
Ne çayımın tadı kaldı,
Ne de kahvenin hatrı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!