Merhamet Prangası Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

Haklıyım desem de dilim varmıyor,
Gönlümdeki yara huzur vermiyor.
Kimse bu halimi hayra yormuyor,
Suçluya borçluyum, kalbim utanır.

Yüzüme vurulur en saf niyetim,
Sanki bu dünyaya hep emanetim.
Merhamet dediğin öz esaretim,
Suskunluk içinde ruhum katlanır.

Bir özür borcum var sanki her cana,
Hüznü ben yükledim bu yorgun kana.
Kırılan ben oldum, vuran yok bana,
Yine de mahcubum, dünya daralır.

Zalimler kapımda saf saf dizilir,
Benimse yüreğim yerde ezilir.
Gözümden dökülen yaşlar süzülür,
Haksızın yükü de bende saklanır.

Kurtuluş ararım kendi içimde,
Eririm bitmeyen garip biçimde.
Bu hassas terazim, zorlu seçimde,
Hep beni suçlar da sessiz aklanır.

Özüne ihanet, bu sonsuz şefkat,
Her bükülen boyun, kendime tokat.
Biliyorum elbet, kalmadı takat,
Zararım kendime, ruhum suçlanır.

Kaçmak istedikçe bağlandım yine,
Bile isteye ben, düştüm bu kine.
Merhamet bir hançer, saplı kalbine,
Koparıp atamam, elerim kanlanır.