Modern Panayır Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

Eskiden dedemin bir "sözü" vardı, senede bedel,
Şimdi her ağızda bin yalan, her köşe başında bir zelil.
Ar, edep dedikleri rafa kalkmış, toz tutmuş;
Cibiliyeti bozuk bir nesil gelmiş, aslından kopmuş.
Kökünü kurutmuşlar o koca çınarın, gölgesine tükürerek,
Adamlık dediğin artık pazarda mezat, boyun bükerek.

Nerede o vakur duruş, nerede o göğsü imanlı heybet?
Şimdi her yanımız züppe dolmuş, her kelamda bir hıyanet.
Sofranın bereketi kaçmış, tuzun tadı bile haram,
Gelenek dediğin oyuncak olmuş, her yeri yara bere, dram.
Hürmet bekleme sakın, atasını tanımaz bu soysuz güruh,
Sanki bir kalıba dökülmüş hepsi, içlerinde ne can var ne ruh.

Boyalı suratlar, boş kafalar, her biri birer kukla,
Dünü satıp bugünü yemişler, doymamışlar o koca lokmayla.
Asalet akmıyor kanından, her yanından akıyor rezillik,
Bizim bildiğimiz o mertlik ölmüş, her tarafta bir sefillik.
Kimi kılıktan kılığa girer, kimi aslından utanır,
Bu kokuşmuş düzenin içinde, sadece haysiyetsiz kazanır.

Sövsen yetmez, saysan bitmez bu devrin kepazeliği,
Ayaklar baş olmuş artık, silinmiş dünyanın temizliği.
Mezarında ters döner deden görse bu maskaralığı,
Gelecek dedikleri buysa, batsın bu asrın karanlığı.

Sat satabildiğin kadar; dünü sat, günü sat, ruhu sat,
Nasılsa her şeyin "fiyatı" belli bu devirde,
Ama sorarsan kimseye, kimsede kalmamış bir gram "tat".